Dit is aflevering 7. We nemen dit op op zaterdag 4 oktober. We zitten midden in een storm. En we gaan het vandaag hebben over een illuster Engels duo.

Ja, de rivaliteit tussen Sébastien Coe en Steve Overt, die overschaduwde al in 1980 de 800 en de 1500 meter tijdens de Olympische Spelen van Moskou. Zoals gezegd, niet iedereen deed daar mee. Want er waren natuurlijk een aantal landen die wegbleven.

Weet je nog welke landen met name?

Ja, heel veel. De westerse kant natuurlijk. Er zijn er een aantal niet geweest. Nederland heeft met een aantal onderdelen ook niet meegedaan.

Groot-Brittannië wel.

Groot-Brittannië deed mee tijdens de atletiek. En dus Sebastien Coé en Steve Hovert, die moesten tegen elkaar lopen. Ze konden dit keer niet zeggen van nou ik sla je over. Want ja, de Olympische Spelen, daar moeten ze allebei mee doen. De meest geliefde was In de eerste instantie was Sebastian Coe. Hij stond ook de boek als favoriet voor de eerste afstand, de 800 meter. En de wat arrogant overkomende Steve Overt, die stond garant voor de 1500 meter als mogelijke winnaar. Het door de Engelse pers tegen elkaar uitgespeelde duo draaide de rollen even wel om.

Dat kunnen die Engelsers als geen ander natuurlijk.

Dat kunnen ze inderdaad als geen ander. Het tweetal was elkaar niet meer in een race tegengekomen sinds het Europees kampioenschap van 1978. Dus ze hadden elkaar twee jaar lang ontweken.

Ongelooflijk.

Maar Steve Overt versloeg dus Sébastien Co op de 800 meter in 1978. Maar de Oost-Duitser Olaf Bayer streek als lachende derde de overwinning op in 1978. Tijdens dat Europese kampioenschap. Nou ja, goed. Op 26 juli maakte Sebastien Co in de finale de vergissing te lang in de buitenste banen mee te lopen uit angst voor het gebruikelijke geduw.

En dat was de 800 meter nog steeds.

We praten nu over de 800 meter.

In Moskou, ja.

Sebastien Co was daar de grote favoriet. Maar hij bleef dus vooral in die buitenbaan lopen omdat hij angstig was dat.

Hij zou... Ja, duwen, trekken.

Duwen, trekken. Maar dat betekent natuurlijk ook dat je veel meer loopt dan alleen maar die 800 meter, want het zijn toch een paar meters extra. Maar goed, 70 meter voor de finish schoot Steve Overt als een pijl langs de Rus Nikolai Kurov. En hij triomfeerde met een voorsprong van drie meter. Sebastien Co flitste nog wel langs de Rus naar het zilver. Maar die was natuurlijk ontzettend teleurgesteld.

Die was heel geterkt, denk ik, voor de 1500 daarna.

Ja, en sterker nog, hij zei dit was de slechtste race van mijn leven. Dat zei Sebastien Co dus. Maar ik kom terug en zal nogmaals de berg beklimmen. Dat beloofde hij althans. Maar goed, zes dagen later kwam dus de 1500 meter in Moskou tijdens de Olympische Spelen. Voor de 1500 meter werd Koot destijds weinig kansen toegedicht. Steve Overt was op deze afstand sinds 1977 niet meer in een rechtsduel geklopt. Dus het zou kunnen zijn dat Steve Overt twee keer goud zou gaan winnen in 1980. De Engelse pers had sinds de 800 meter bovendien een partij gekozen voor Steve Overt. en Koo aan de schandpaal genageld. Ongelooflijk. Dat is natuurlijk iets voor de Britten, die zijn daar natuurlijk heel krachtig in. En ook heel snel, want het kan zomaar omdraaien. Maar goed, hoewel Philbert Bayi op het laatste moment de voorkeur gaf aan de 3000 meter steeplechase, voorkwam de Oost-Duitse Jurgen Straub al in de eerste ronde een Engels onder onsje. Tot op 200 meter van de finish dicteerde Struyp het tempo en hield zowel Koo als Overt op afstand. In de laatste bocht gingen Sebastien Koo en Stief Overt tegelijkertijd in aanval. Sebastien Koo gleed al snel langs Struyp en stookte op 80 meter van de meet zijn eindschot nog eens op. De Oost-Duitser ving ondertussen Stief Overt op en bielt het zilver. Met een bijna vredige grijns beruchte Steve Overt in de brons. En Sébastien Coe zonk op z'n knieën en dankte de lieve heer voor zijn revanche. Even teveel van de wereld om de felicitaties van Straub en de Overt in zich op te nemen.

En wat zei Steve Overt na afloop van deze race?

Nou, in wereld van opgevokte rivaliteit besloot het koppels samen een biertje te gaan drinken. toch op het geslaagde afloop van de Spelen. Dus daar hebben ze toch wel even aan gedacht.

Per saldo hadden ze allebei goud natuurlijk.

Ze wonnen allebei goud. Maar ja, dan moet er toch altijd uiteindelijk één iemand overblijven als de absolute nummer één.

Ja, voor de Apenrots.

Precies. En dat gaan ze doen in 1984. Het zijn de Olympische Spelen van We.

Zijn bij onze Olympische Spelen in Los Angeles.

Precies, en daar gaat het echt gebeuren. Voor de ene Brit, Steve Overt, werden deze Spelen een nachtmerrie. Voor de andere, Sébastien Co, werd het een supersucces. De beide matadores van de middenafstand, 800 en 1500 meter natuurlijk, die een paar jaar geleden het ene wereldrecord na het andere verbeterden, achter elkaar, kwamen met bange voorgevoelens naar de Spelen. Als gevolg van de blessure staken zij niet in topvorm en zij vrezen dan ook door de concurrenten in de tank te worden genomen. Steve Overt, de Olympisch titelhouder op de 800 meter, u weet wel, vier jaar eerder, kreeg inderdaad een pakslaag. Sébastien Coe daarentegen scoorde uitstekend. Op de 800 meter hoefde hij alleen de Braziliaan Joaquim Cruz voor te laten gaan. Dat was een jonge gast, maar wel een hele goeie. Die bleek gewoonweg niet te stuiten. Hij joeg in de stijl van na een tijd van 1 minuut 43 op de 800 meter die in het verleden alleen door Sebastian Co zelf was overtroffen. In de 1500 meter sloot Sebastian Co af met een voortreffelijke overwinning. En zou Kroes ook aan de 1500 meter hebben meegedaan? Ja, dan was Co waarschijnlijk nog wel in gevaar gekomen en had hij niet die gouden medaille gepakt. Maar de Braziliaan moest echt van de duel afzien, wegens een plotseling opgekomen griepaanval. Dat was de redding voor Sébastien Coe. Coe werd de eerste loper die twee maal de Olympische 1500 meter op zijn naam bracht, achter elkaar. Hij mocht de Amerikaanse scot trouwens dankbaar zijn, omdat hij het tempo hoog hield en zelf rekende hij in de slotfase gemakkelijk af met zijn landgenoot Steve Graham. En dat was een jonge, aankomend talent. De regerend wereldkampioen trouwens.

En Steve Alford.

Die was niet helemaal gezond in deze 84-serie.

Ja, en dat is toch iets wat je het wel vaker hoort. Bij dit soort grote evenementen, terwijl het daar prachtig weer heet. Het is niet zo dat het zoals nu waait en koud is en je een sjaal ontmoet. En nou ja, is het niet goed dat je verkouden wordt? Dat vind ik toch altijd wel heel apart.

Het is apart natuurlijk, maar je moet je niet vergissen dat die lopers, die zijn echt tot op het bot bezig om die afstand te creëren.

Ja, ze hebben weinig weerstand. Ze zijn helemaal op hun grenzen. Dat is met die wielrenners natuurlijk ook zo.

Precies, ze zoeken helemaal die grenzen op van ja, tot hoever kan ik gaan? En dan is het risico dat je of een ziekte of een blessure oploopt, is natuurlijk enorm. Het is net dat randje waar ze naartoe gaan.

En hoe is het verder tussen die twee verlopen? Weet je dat een beetje? Want ik denk dat ze nog wel één of twee keer hebben meegedaan daarna aan Olympische Spelen. Of was het een beetje ten einde toen al?

Het was een beetje ten einde, zeg maar. En het was dus ja, dat Sébastien Coe is natuurlijk wel tientallen jaren doorgegaan in de sfeer van de atletiekwereld. En uiteindelijk is hij zelfs de grote meneer geworden natuurlijk van de Internationale Atletiekbond. Hij is degene die alles regelt, nog steeds eigenlijk, voor de atletiek.

Het is natuurlijk ook uniek dat er zo'n rivaliteit is tussen twee landgenoten. Dat komt bijna nooit voor. En zeker niet op een 1500 meter en een 800 meter, wat toch wel echt wel prestigieuze afstanden zijn, waar heel veel concurrentie is.

Ja, en niet alleen dat, maar het zijn ook nog eens twee hele...

Verschillende karakters.

Verschillende karakters. Helemaal naar links, helemaal naar rechts. En ze lijken niet op elkaar. Maar Steve Overt en Sebastien Co. Ja, dat is geweldig geweest natuurlijk, ook voor de Brit al.

Ik heb wel door die twee altijd in mijn hoofd dat die 1500 meter toch echt een Britse aangelegenheid is. Ik weet niet of we dat ook met cijfers kunnen staven, maar het zit toch vaak wel... De kwaliteit van de 1500 meter komt toch vaak wel uit Engeland?

We hebben het natuurlijk over de Britten, dat die zo goed zijn op die middenafstanden. 800, 1500 meter. Tegenwoordig zelfs ook alle dames van de Britse atletiekwereld. Maar we hebben natuurlijk ook wel een Nederlander tegenwoordig.

Ja, we hebben inmiddels een enorm talent die op de 8 en 1500 aan het opkomen is. Helaas heeft hij bij de laatste WK geen medaille gehaald, wat op een gegeven moment wel een beetje de verwachting was. Nou moet je daar, denk ik, met die 1500 heel erg mee oppassen, omdat de concurrentie, wat we net al zeiden, hartstikke groot is. Maar dat is Nieuws La Rosse. En zoals je weet, Rick, hou ik nog wel van statistieken en van de tijden en vergelijken van toen en nu. Dus ik heb eens even gekeken wat de winnende tijd was van Sébastien Cohen, 1984. Denk je van nou, bij een Olympische Spelen, ja, dat zijn de snelste races en er worden de snelste tijden gelopen, maar dat is lang niet zo. Het is natuurlijk altijd een hele tactische race, die 1500 meter. Maar er wordt natuurlijk wel doorgelopen, dat wel. En Sébastien Coe, die liep in 1984 3'32'53. Ik heb dat vergeleken met de personal best van Niels La Ross. En we zijn inmiddels natuurlijk vele jaren verder. Het is nu 2025 en dan gaan we een tijd vergelijken van 1984. We hebben het hier overigens zelfs vaker over gehad, hoe die tijden zich verhouden in zoveel atletiekjaren. En dan zie je met al dat talent en van nieuws dat zijn persoonlijke best is nu 331,25. Dus dat is zoveel jaren later iets meer dan een seconde sneller dan Sebastian Co liep, terwijl hij ook eigenlijk al aan de wereldtop zit. Dus die 1500 meter heeft zich wat dat betreft, als het om de tijden gaat, niet heel erg ontwikkeld. Althans, het wereldrecord dat ligt wel een stuk lager. Dat is overigens vier jaar na 1984 verlopen. En in een volgende aflevering zullen we het ook over de tijden van de sprinters hebben. En dan zie je eigenlijk een beetje hetzelfde, namelijk dat er in die tachtige jaren heel hard is gelopen en dat die jaren daarna eigenlijk een beetje een stagnatie is gekomen. Want het wereldrecord voor de 1500, dat ligt op 326 van L. Q. Roy. En dat is in 1988 is dat gelopen. Dus toch wel weer interessant om te zien. En Niels heeft dus nog vijf seconden te overwinnen voor zijn personal best als hij het wereldrecord wil lopen. Wat natuurlijk best veel is. Maar wat ik net al zei, je hebt natuurlijk ook races waar echt een haas aanwezig is en waar alleen maar gefocust wordt op het wereldrecord en niet op de tactiek in de wedstrijd met duwen en trekken. En dat heb je natuurlijk in zo'n Olympische finale wel.

Ja, dan wil ik nog even terugkomen op Niels Lauros. Want het is over drie jaar is hij natuurlijk wel op zijn max, denk ik. Qua uithoudingsvermogen, leeftijd, ervaring. Ja, dit gaat er een worden hoor.

Ja, dat denk ik ook. En hoe mooi zou het zijn als Niels een keer in onze podcast zou komen en dat we hem eens gaan vragen hoe hij de komende drie jaar voor zich ziet, wat hij denkt te gaan bereiken, hoe die weg eruit ziet, hoe hij het niveau gaat vasthouden, want dat is natuurlijk ook altijd een enorme uitdaging. Dus ik denk dat we daar wel in gaan slagen Rick, dat we hem ook eens voor de microfoon krijgen.

Ja, zeker. Wij gaan Niels zeker binnenkort een keer uitnodigen.

Misschien zit hij wel te luisteren of zijn manager.

Binnenkort luistert hij mee en dan gaan we hem zeker met hem van gedachten wisselen over hoe hij uiteindelijk een medaille gaat halen in 28.

Dit was aflevering 7. We gaan alweer naar 8.

Ja, en in nummer acht gaan we dadelijk Nico Rienks live opnemen.

Ja, die heb jij weten te strikken.

En ja, dat is natuurlijk heel gaaf, want dat is de roeier van de eeuw. Vijf keer meegedaan aan de Olympische Spelen.