Vandaag is het 7 september 1972.

De Olympische Spelen in München zijn halverwege.

Vandaag wordt een nieuwe sportheld geboren.

De 22-jarige Hennie Kuiper uit Oldenzaal.

Zeer spijtig voor Hennie is wel dat op 5 september om half vijf morgens acht Palestijnse commando's het appartement van de Israëliërs binnendringen in het Olympisch dorp.

Dit zal altijd verbonden blijven met het verhaal van Hennie Kuiper als Olympisch kampioen.

Ja, dat is verschrikkelijk geweest.

Ik heb vorig jaar een hele goede film gezien op het filmfestival in Rotterdam.

Er zijn wel meerdere films gemaakt over die geiseling.

Maar wat hier zo bijzonder aan was, was dat ze dat helemaal gemaakt hebben vanuit het perspectief.

van een Amerikaanse broadcaster, een van de eerste die toen die spelen uitzond, en dat was CBS.

En die zaten met hun studio in het gebouw tegenover het gebouw waar die gijzeling plaatsvond.

En wat ze dan helemaal nagespeeld hebben, met allemaal van die oude attributen ook, is het hele decor wat zich daar afspeelde, zowel in de studio als natuurlijk aan de overkant.

en die hectiek van die verslaggevers die ineens geconfronteerd werden met die gijzeling, wat ik al een paar keer heb gezegd, aan de overkant.

En dan hebben ze ook heel erg goed in beeld gebracht met welke dilemma's die verslaggevers allemaal te maken kregen.

Je hebt enerzijds natuurlijk sportwedstrijden, anderzijds natuurlijk die gijzeling.

Nou, dan is het op een gegeven moment wel duidelijk dat je daar natuurlijk heel veel aandacht aan gaat besteden.

Maar er werden ook opleveren die gegijzeld werden, die werden ook voor het raam gezet.

Dat kan je misschien nog wel herinneren.

En die Palestijnse terroristen hadden van die nylonkousen over hun hoofd getrokken.

Ja, dat was natuurlijk ook een zekere vorm van propaganda.

Dus daar moesten zij toen ook mee dealen, van hoe gaan we daarmee om.

Dat is een hele goede film.

Ik heb er niet zoveel meer over in de krant gelezen, maar ik vond het wel een van de beste films van vorig jaar op het filmfestival.

Ja, ongelukkig kan dat bijna niet meer.

Nee, dan kan je een keer goud winnen en dan gebeurt er zoiets.

Dat is echt bizar natuurlijk.

Zowel die wegwedstrijd volgens mij heel goed nog bezet was.

Er zijn natuurlijk ook bij andere sporten, er zijn er wel atleten naar huis gegaan van die gijzeling.

Dat vertelde jij mij ook nog, toen ook Nederlanders nog vertrokken zijn.

Maar die wegwedstrijd was toch enorm goed bezet nog.

Dus dat was een unieke prestatie.

Maar ja, dat valt er natuurlijk helemaal weg ten opzichte van die gijzeling.

Bij het verlaten van het Olympisch dorp voor de dagelijkse training is de sfeer grimmig.

Er staan tanks, het dorp is veranderd in een vesting.

Maar eenmaal aan het fietsen op de landelijke buitenweggetjes is daar niks meer van te merken.

De renners rijden zich nog eens goed los voor de wedstrijd van de volgende dag, 7 september.

Ze leven in een cocon en komen er niet uit.

Ja, ongelooflijk.

Nou wil het toeval, Rick, dat ik niet zo lang geleden heb ik Hennie Kuipen ontmoet.

Ik heb je wel eens verteld dat ik een film heb gemaakt over de Giro d'Italia.

Amore Finito is de titel van die film.

Het gaat over een impressie van hoe de Italianen die Giro beleven.

Dat heb ik allemaal in 2019 opgenomen.

De bedoeling was dat die film in 2020 werd uitgezonden, alleen toen bracht natuurlijk corona uit.

Dus toen heb ik, min of meer na corona, zelf wat screenings georganiseerd in een kino in Rotterdam.

En Hennie Kuipen zit in een bijzonder wielergezelschap waar toevallig ook mijn broer in zit.

En die wilde heel graag mijn film zien.

Dus toen was dat hele gezelschap er, inclusief Hennie Kuipen.

En toen hebben we uitgebreid daarna een hapje gaan eten in de pijp, want dat ligt één straat verder bij Kido.

En toen heb ik heel lang met hem zitten praten, ook over zijn hele carrière.

Een enorme, sympathieke, aardige man met een ontzettend goed geheugen.

Toen heb ik het ook nog even kort met hem over die Olympische Spelen gehad.

De voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité, Avery Brandeis, maakte intussen bekend dat de Spelen doorgaan.

The Games must go on.

Het Nederlands Olympisch Comité laat de deelnemers zelf beslissen of ze naar huis willen.

Zeven Nederlanders doen dat.

Het zijn de atleten Jos Hermes, Willem van Gogh, Bram Wassenaar en Sjef Henkens.

En de hockeyers Paul Lidjens, Flip van de Lid de Jeune en de worstelaar Bert Kops.

Bij de wielrenners is een mogelijk vertrek uit München geen punt van discussie.

Ze gaan rijden.

En dan is het 7 september, 10 uur in de ochtend.

Het startschot klinkt voor hun wedstrijd.

Ze moeten 182 kilometer fietsen in een wedstrijd die Eelgeroen belooft aan de winnaar.

Henny Kuiper blijft er kalm onder en houdt zijn goede voorgevoel de hele dag vast.

Hij raakt weliswaar in het begin van de koers verzeil tussen de niet zo stuurvaste Afrikanen, belandt met fiets en al in een droge sloot, maar de schade is snel hersteld.

De kersverse Olympisch kampioen-achtervolging op de baan, de Noor Knut Knutsen, is ook achterop geraakt en stoont met een noodgang naar voren.

Kuiper denkt, dit is mijn dernie.

Na 80 van de 180 kilometer ontstaat er een kopgroep van 15 man met als opvallendste aanwezigen de Belg Freddy Martens, de Italiaan Francesco Moser, Kees Briem en Henny Kuiper.

De eerste drie rijden of hun leven ervan afhangt.

Maar de rest van de grote groep laat het afweten.

Hennie Kuiper ook.

Hij geeft aan.

Ik moet zeggen, ik ben altijd iemand geweest die zijn werk wel deed.

Maar die dag dacht ik, als zij niet allemaal rijden, rij ik ook niet.

De voorsprong van de vijftien koplopers bedraagt anderhalve minuut als Fedor de Hertog in de achtervolgende groep besluit dat hij vooraan ook bijhoort.

Hij rijdt binnen 20 kilometer in zijn eentje het gat dicht.

Hennie Kuiper hoort dat, springt weg.

Het is precies het goede moment op zijn dag dat alles klopt.

Er is nog veertig kilometer te rijden.

En Priem en Den Hertog spelen het ploegenspel perfect.

Priem plakt aan het wiel van Freddie Martens.

En deze Martens is al een verdette in woording.

Martens is Priem na een tijdje ontzettend beu en begint hem te slaan.

Priem verklaart, toen moest ik hem wel terugmappen.

En dan Fedor Den Hertog.

Die legt intussen Francesco Mozer aan banden.

En dat is ook wel opvallend, want Fedor de Hertog heeft in het voorseizoen drie maanden bij de gebroeders Moser in Italië gelogeerd om daar te kunnen trainen.

Het zijn zelfs vrienden geworden.

Maar de Hertog houdt zich keurig aan het ploegbelang.

Ook als Moser hem een mooi bedrag biedt om naar Kuipen toe te rijden.

Op kop rijdt Kuiper in zijn eentje als een duivel.

Zijn maximale voorsprong bedraagt 1 minuut en 10 seconden.

Tegen het einde wordt het dan minder, maar het frontrust Kuiper niet.

Hij heeft het goede ritme te pakken en laat zich niet meer inlopen.

Het is voor ingevoerde volgers nog even schrikken als hij vlak voor de meet zijn helm afzet en ermee begint te zwaaien.

Want dat is eigenlijk verboden.

Maar de jury zeurt er niet over.

Henny Kuiper heeft gewonnen.

Ja, absoluut.

En voor zover we weten is Hennie Kuiper nooit in verband met doping gebracht.

Nogmaals, Hennie Kuiper, die hebben we.

Er werd een Spanjaard, werd derde, een zekere Geime Uelamo, maar die werd op doping betrapt, gebruikt van coramine.

Dus die werd, ja, de bronsmedaille ontnomen.

Maar je had toen nog niet de regel dat dat nummer 4 naar nummer 3 gaat.

en dus de bronzen medaille krijgt.

Dus er is geen bronzen medaille uitgebreid.

En ja, ik vind het toch ongelooflijk Rick, hoe we, nou ik zal niet zeggen elke aflevering die we maken, maar toch onder zoveel afleveringen komt dat doping spook weer naar boven.

Het begint toch wel een beetje, als je je erin verdiept in de olympische spelen, een vervelende rode draad te worden.

Dan las ik twee weken geleden een heel artikel in de Vochtgrant dat de Amerikaanse sprintploeg, dus de 100 en de 200 meter, met het oog op L.A.

2028, dat die ploeg ook weer enorm in de problemen is gekomen vanwege doping.

Dat was bij mij eigenlijk niet zo helder in beeld.

Maar in het artikel stond dat als je kijkt naar het WK van 2022, dus van drie jaar geleden, als je dan kijkt naar de medailles op de 100 en de 200 meter, het zijn een van de mannensprinters nu, waren er zes Amerikaanse lopers die uiteindelijk medailles wonnen.

En van die zes zijn er nu drie op doping betrapt.

Dat is natuurlijk nogal wat.

De meest beroemde is Fred Curley van de 100 Meter.

Die heeft een probleem omdat hij zijn whereabouts niet had opgegeven.

Dat is drie keer verkeerd gegaan.

Nou claimt hij dat een van die keren de meneer die langskwam om hem te controleren fout had gemaakt.

Dat argument hoor je wel vaker.

Maar hem dreigt dus de Spelen misschien wel te ontnomen worden straks in 2028.

De tweede is Arion Knighton, als ik het goed uitspreek.

Die heeft inmiddels een schorsing van vier jaar.

Die loopt tot en met 2029.

Dus als dat zo blijft, kan hij niet meedoen aan L.A.

2028.

En dan heb je nog Marvin Bracey.

Die heeft inmiddels een schorsing van 45 maanden aan zijn broek.

Dat gaat ook over whereabouts, maar ook om vervalsing van bewijs en ook om testosteron dat is aangetroffen.

En dat aantreffen is misschien niet helemaal op zijn plaats, want hij is uiteindelijk, dat is de verdenking, is hij erbij gelat door zijn eigen coach.

Hoe vind je dat?

Dat is ook een oud-sprinter Mitchell.

Die heeft in 1992 zelf aan de Spelen meegedaan en brons gewonnen en goud op de estafette.

Maar die heeft zelf later na zijn carrière ook toegegeven dat hij meerdere malen doping had gebruikt.

Dus heel Amerika, die hele atletiek, als het om die sprinters gaat, staat natuurlijk helemaal op z'n kop.

Zeker ook vanwege die verdenking dat Mitchell dus z'n eigen atleet erbij heeft gehaald.

Ja, er is natuurlijk een enorme soap aan het worden.

Maar het toont maar weer aan dat ook hedente dagen doping, zeker in die sprintnummers, gewoon een enorm item helaas nog is.