Dit is aflevering 29, Rick.

En waar gaan we het vandaag over hebben?

Ja, we gaan het over het hockey hebben.

En dan nog in 1952.

Helsinki, hè?

Helsinki.

Ja, en het mooie is dat je daar natuurlijk toch de landen ziet terugkomen die nu natuurlijk ook nog goed zijn in het hockey.

Alhoewel er wel een paar verrassingen zijn.

Om je even mee te nemen naar de ranglijst destijds, voordat het toernooi begon, had je India en Pakistan.

Dat heb je nu nog steeds.

Pakistan is wel een beetje weggezakt.

Die hebben heel veel politiek gedoe.

Ze hebben zich nu net wel weer gekwalificeerd voor het WK.

Maar zijn lang niet op het niveau waar ze in deze periode van de vorige eeuw waren.

India, daar is het wel wat beter aan het worden.

Dat komt ook door die Indian Hockey League, waarbij teams worden gefinancierd door allerlei sponsors en die spelen dan een soort competitie in januari, februari elk jaar, waar vrij veel geld in omgaat.

Dus dat is voor de Indiaanse hockeyers natuurlijk ook goed.

Dan Nederland, de Groot-Brittannië.

België deed toen ook al natuurlijk mee.

Duitsland, Frankrijk.

Frankrijk is nu ook wel wat beter aan het worden.

Zwitserland, ja die zijn met name goed in het zaalhokje.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor Oostenrijk.

Italië, ja dat is een beetje op en af.

Polen, nou daar wordt ook wel hockey bij, daar hoor je niet zo heel veel van.

En Finland natuurlijk als thuisland.

Die mochten ook meespelen.

Ja, ik weet niet of ze nu nog hockey in Finland, dat heb ik al een hele tijd niet meer gehoord.

Maar de opzet was nogal bijzonder van dat toernooi.

Ja, want ze hadden dus twaalf landenteams, maar de beste vier, India, Pakistan, Nederland en Groot-Brittannië in die tijd, die hoefden niet mee te spelen aan de voorronde.

Dat betekende dat andere acht ploegen, ja, die moesten zich gaan kwalificeren voor de kwartfinale.

Dus vier van de acht mochten doorgaan dan naar de kwartfinale.

En in die kwartfinale zouden dan India, Pakistan, Nederland en Groot-Brittannië erbij komen.

En die zouden niet tegen elkaar gaan spelen.

Dus dat betekende dat Nederland kon niet tegen India, Pakistan of Groot-Brittannië in de kwartfinale hoeven te spelen.

Ja, heel bijzonder.

Maar goed, dat was de opzet destijds.

Nou, een van de kwartfinales die je had was India tegen Oostenrijk.

Dat werd makkelijk een 4-0.

Groot-Brittannië won met 1-0 van België.

En om even dat af te lopen qua India.

India versloeg vervolgens Groot-Brittannië dan met 3-1 en stond dus in de finale.

Nou, als je dan naar Nederland kijkt, naar de belangrijkste wedstrijden van Helsinki.

Dan is de eerste wedstrijd die er uitspringt, is Nederland-Duitsland.

Ja, in 1952 hebben we het over hè.

In 1952.

Dat was toch niet zo gek lang na de Tweede Wereldoorlog.

Nee, dat klopt.

En voor Nederland was dan ook de handvraag aan de vooravond van die eerste naoorlogse confrontatie met Duitsland.

Hoe hebben de Duitsers voor de oorlog in het algemeen sterker dan Nederland, het gemis aan internationaal contact in de afgelopen jaren kunnen opvangen.

Wat onder andere bekend was, was dat de Oostenrijkse, Zwitserse en Franse clubteams in de aanloop naar Helsinki oefenniveaus van de Duitse ploeg hadden verloren.

En die hadden ze ook nodig, die oefenwedstrijden.

Maar de ware kracht van Duitsland bleef tot aan de wedstrijd tegen Polen in de voorronde onbekend.

Maar de Duitsers wonnen die wedstrijd met 7-0.

En de Nederlandse spionnen, om het zo maar even te zeggen, waren onder de indruk van de schotvaardigheid en het coole verdedigen van de Duitsers.

En ik zal je zeggen, Rick, dat is tot op de dag van vandaag precies hetzelfde.

Het is niet zo heel erg mooi hockey wat die Duitsers spelen, maar het is wel verdedigend oersterk.

En ze hebben inderdaad, ze kunnen fantastische goals maken.

Dus dat is niet zo heel veel veranderd.

En het was dus ook niet gek dat het een heel zwaar en lastige wedstrijd werd voor Nederland.

En overigens nog even voor de luisteraars, toen werd hockey op gras gespeeld.

En dat is heel lang zo gebleven.

Ik denk tot ongeveer 1974.

Want toen kwamen ook met name in Nederland de eerste kunstgrasvelden eigenlijk naar boven.

En toen had je bijvoorbeeld nog een competitie dat je de ene week moest je op gras spelen en de andere week op kunstgras.

Ja, en ik wil nog even terugkomen op dat het 1952 was.

Weet je trouwens dat de Nederlandse voetballers die hebben pas voor het eerst weer gespeeld tegen Duitsland in 1956.

Oké, zo lang dus dus 11 jaar na de oorlog.

Elf jaar pas na de oorlog werd er voor het eerst weer gespeeld door Nederland tegen Duitsland.

En zij waren een van de laatste landen, zeg maar, die tegen Duitsland wilden spelen weer.

Ja, ja, oké, ja.

Nou ja, gelet op wat er natuurlijk allemaal tijdens die oorlog is gebeurd, kan je je daar wel iets bij voorstellen dat dat wel eventjes heeft geduurd.

Maar dat zou wel een hete wedstrijd zijn geweest, denk ik.

Maar goed, dat zal voor die hockeywedstrijd ook nog wel gegolden.

En dan komt er een uitslag uit die ook heel erg typisch is...

Wat mij betreft voor de wedstrijden in Nederland-Duitsland.

Want het wordt 1-0 voor Nederland.

In een hele lastige, moeilijke wedstrijd met heel veel pijn en moeite...

Wordt dankzij een doelpunt van Dick Esser in de 34ste minuut uit een straf boelie...

Wordt dat doelpunt gescoord.

Die moest overigens, die bully, tot drie keer worden overgenomen omdat de scheidsrechter steeds een onregelmatigheid constateerde.

Maar die Esser hield zijn zenuwen goed in bedwang en scoorde dus uiteindelijk uit die strafbully.

Dat neemt dus niet weg, want Nederland was veruit de betere, maar dat de Duitse elftal uitstekend tegenspel leverde.

Vooral als men bedenkt dat deze jongen uit atletische figuren bestaande combinatie Het contact met sterke tegenstanders heeft moeten ontberen.

Dan moet men respect hebben voor de prestatie van de Duitsers, wie het spel ongetwijfeld nog sterker zal worden.

Nou, en daar kan je wel wat over vertellen, want de Duitsers zijn nog steeds...

Ja, absoluut.

Ik noemde net dat woord strafbully.

En de luisteraars zullen zich misschien afvragen, wat is een strafbully?

Wat je nog steeds in het hokje hebt, is een bully.

En dat betekent eigenlijk dat als de scheidsrechter eigenlijk niet weet...

Aan wie hij de overtreding moet koppelen, dus wie de vrije slag krijgt.

Dus dan neemt hij een soort neutrale beslissing.

Dan gaan er twee spelers tegenover elkaar staan.

De bal ligt in het midden.

Twee sticks tegenover elkaar.

Dan moet je elkaar drie keer de stick aantikken.

En dan, degene die het eerste de bal heeft, die mag dan verder gaan.

Maar toen had je de strafboelie en die strafboelie werd gegeven bij een zware overtreding vlak bij de doellijn, als daarvan sprake was.

En daar was dus in deze kwartfinale sprake van.

En er moeten dus twee spelers, moet je je voorstellen, dus bijna op de doellijn van de Duitsers, staan een Nederlander en een Duitser en die moeten die boelie goed uitvoeren en moeten proberen die bal vervolgens te scoren.

En dat gaat natuurlijk heel vaak mis.

Dat is de reden dat hij drie keer overgenomen moest worden, maar de Nederlandse scoorde.

Maar de Duitsers krijgen twee minuten voor tijd ook een strafboel op de Nederlandse doellijn.

Maar die is er miraculeus niet in gegaan.

Dus Nederland won uiteindelijk met 1-0.

Nederland moest na deze kwartfinale de halve finale gaan spelen tegen Pakistan.

Het 4-12 van Londen 1948 was ook weer het 4-12 van Helsinki 1952.

Zeer interessante wedstrijden stonden dus nog te wachten.

Ja, het was inderdaad een hele zware, spannende wedstrijd weer.

Zenuwslopend, zeggen de commentaren.

En het werd weer 1-0.

En het enige doelpunt werd gescoord in de 14e minuut.

En die kwam op naam van een linksbuit met de naam Wery.

Ja, wij kennen natuurlijk allemaal Henk Wery van Feyenoord.

Voor zover ik weet was dit geen familie.

In de slotfase drong Pakistan heel erg aan.

Ja, dat moet een wurgende spanning zijn geweest.

Maar Dereks, Drijver en in laatste instantie Doelman-Mulder bleken niet stuk te krijgen.

Dat was dus de verdediging.

En het eindsignaal werd door de Nederlandse spelers in hun adem met vreugde begroet.

En de Pakistani namen er wenend kennis van.

En ik denk dat die Pakistanen misschien toch echt wat beter waren dan Nederland.

Het werd 1-0 en toen moesten we naar de finale.

Ja, en de anderhalf finale trouwens was tussen India en Groot-Brittannië en dat werd een mooie boeiende kamp waarin de Britten zich gaven als nooit tevoren.

Ze vochten als duivels tegen de technisch overmacht en hoewel zij van begin af aan meestal in de verdediging werden gedrongen, waren hun aanvallen toch af en toe gevaarlijk.

Het sensationele begin bepaalde het karakter van de wedstrijd.

Maar uiteindelijk was India natuurlijk toch wel de winnaar.

Zeker, in de eindstrijd liet India even voelen dat de rest van de wereld in deze tak van sport nog met een grotere achterstand kampte dan ze dachten.

En het werd uiteindelijk 6-1.

En ik denk dat daar wel een paar hele mooie goals bij hebben gezeten.

Die Indiaanse ploeg, Rick, die hadden toen nog die hele traditionele kleding.

Het was een soort overhemdje, wat ze toen nog droegen.

Nu hebben we natuurlijk al die mooie gladde shirts en zo.

En dat moet, denk ik, heel erg mooi zijn geweest.

Wat ik nog zag, was dat dat oranje team, dat daar ook een kruizen bij zat.

Nou, die heeft natuurlijk een hele bekende zone gehad.

Een klein zone, die het Nederlands elftal hebben gespeeld.

Dus dat is wel leuk om te zien, dat die generaties dan zo doorlopen.

En Nederland was denk ik heel blij met zilver, want het was toch zo dat in die jaren het Nederlandse hockey nog niet op het niveau stond waar het nu staat.

Alhoewel het Nederlands mannenteam natuurlijk vanaf 2000 tot aan Parijs 2024 droog heeft gestaan als het gaat om wereldtitels en olympische titels, met name het goud dan.

Dus leuk om dit eens even gezien te hebben.

Dat het hockeyteam daar in Helsinki al een eerste zilveren medaille heeft willen gaan.

Dankjewel, Rick.