In het hart van Rotterdam, op een van de mooiste plekken van Nederland, ligt de Sociëteit van de Koninklijke Roei- en Zijlvereniging de Maas.

Al 175 jaar een icoon dat de stad en het water met elkaar verbindt en waar boegbeelden en bliktrekkers samenkomen.

Mijn naam is Erik Pekel en in deze aflevering ga ik in gesprek met Saar van Bemmel en Joost Dracht, seilers in het Rotterdam Offshore Sailing Team, kortweg ROST.

Joost, hoe is dit team ontstaan en met welk idee?

Ik denk dat het team ooit negen jaar geleden is ontstaan met het doel om de jeugdseilers, de kleine bootjesseiler, echt de volgende stap te geven.

De grote boten, de oceaanboten om zo maar te zeggen.

En het doel is gewoon volledig gelukt.

En uiteindelijk zijn wij de derde generatie.

We hebben ons aangemeld met die droom om dat ook te worden.

En dat is best goed gelukt, dat kan ik nu wel zeggen na drie jaar.

Een hele bijzondere combinatie, een opleidingsteam en een prestatieteam in één.

Wat betekent dat in de praktijk?

Het betekent wel dat alle driede jaren die je loopt als je een lichting doet, dat die er wel anders uitzien.

Het eerste jaar ben je echt heel erg bezig om de boot te leren kennen, ook een beetje om elkaar te leren kennen, maar ben je echt bezig om te zien hoe je die positie het beste kan opvullen die je opvult op de boot.

Het tweede jaar begin je echt wat beter te varen en wat competitiever te worden.

En het derde jaar is er dan eindelijk om echt te gaan presteren.

Dus dat was natuurlijk voor ons, ook zeker met de Atmos Cup, was dat een uitgelezen kans waar we echt tegen de beste van de wereld op konden nemen.

En konden laten zien wat we in deze drie jaar teweeg kunnen brengen.

Er is een heel traject waar je instapt, van drie jaar wat jij omschrijft.

Wat maakt Rolst anders dan andere professionele ZL-teams?

Om te beginnen dat we eigenlijk niet professioneel zijn.

We zijn gewoon amateurs.

Dat houdt eigenlijk in, je krijgt geen geld voor.

Maar we proberen de aanpak wel zo professioneel mogelijk te maken, dus we komen daar echt om te presteren.

Tuurlijk met een grapje en een lolletje, maar we proberen echt alles gewoon professioneel aan te pakken en dat heb je ook echt nodig om die stap te maken.

Misschien is het voor sommigen wel om ooit professioneelzijdig te worden en er wat mee te verdienen.

Maar eigenlijk de uitstraling is wel professioneel.

Ja, je wordt professioneel begeleid, professionele materialen, alles op het allerhoogste niveau.

En je vaart ook, je doet ook mee op het allerhoogste niveau tussen heel veel professionals.

Wat vraagt dat van jullie voorbereiding?

Veel, natuurlijk.

We moeten zorgen dat we op onze positie het best zijn, dus dat vergt thuisstudie.

We hebben allemaal playbooks gemaakt voor elke positie, zodat we eigenlijk tot in de puntjes hebben uitgedacht wat de standaard operaties van elke functie zou zijn.

En daar dus ook heel kritisch naar gekeken hoe we dat zo efficiënt mogelijk konden inrichten, maar ook gewoon de foutgevoeligheid er zoveel mogelijk uit konden halen.

Daarnaast heeft het natuurlijk ook een beetje fysiek aspect.

Er zijn posities waar je gewoon sterker voor moet zijn.

Dus veel in de sportschool staan was een van de toch wel belangrijke dingen om te doen.

Verder gewoon heel veel trainen en ook kijken van tegen wie varen we.

En kunnen we kijken of we hun routines en misschien zwakke punten kunnen identificeren zodat wij daarop in kunnen spelen.

Je hebt het al over die verschillende rollen.

Het is echt teamwork.

Jij vervult de rol van pit aan boord.

Kun je uitleggen wat die positie inhoudt tijdens een offshore race?

In de pit staan we dan bij ons aan boord met z'n tweeën.

Dus samen met Anne Houtsagers sta ik in de pit.

En onze positie is om ervoor te zorgen dat alle zeilen zo goed, snel en efficiënt mogelijk omhoog en dan laag gaan.

Dus dat we zo min mogelijk tijd ermee verliezen.

En dat de trimmers vervolgens daarna zo snel mogelijk hard kunnen varen.

We hebben dus best wel een enabling function binnen het team.

We noemen het ook de boothandling team.

Dat gaat dan samen met het bouwteam, dus met de jongens op het voordek.

En dat is dan ons groepje waarin we presteren.

Wat vraagt dat voor jullie fysiek en mentaal?

Heel veel overzicht.

Dus heel erg goed kijken wat er allemaal gebeurt en wanneer dingen moeten gebeuren.

Je moet daar best wel gestructureerd werken, de rust in de tent weten te houden en daar ook de leiding in durven te nemen, want het is jouw positie en je moet daar ook je mannetje of in ons geval dan het vrouwtje staan.

Dus dat vraagt op zich best wel veel.

En we hebben ook momenten dat je meer kracht moet leveren, maar daar kunnen we af en toe, dat is bij ons meestal Joost, die komt af en toe nog even de laatste paar tonnen op de tek draaien.

Dat gaat wat sneller.

Die volgende fase is dat trimmen.

Komt aan Bot, dat is jouw rol Joost.

Je bent verantwoordelijk voor het trimmen van de voorzeilen.

Hoe cruciaal is die rol?

Ik zou zeggen vrij cruciaal.

Je draagt allemaal een steentje bij.

Maar het gaat wel om de snuit van de boot.

van het tactische team te horen of we van punt A naar B in een rechte lijn willen en dan pas je het eigenlijk aan op de wind.

Of soms moeten we gewoon zo hoog mogelijk aan de wind en dan wil je eigenlijk een standje opzoeken waarin je de trim goed zet voor een bepaalde koers dat er gewoon hard gevaren kan worden.

Ja, want met trimmen bepaal je dus de strakheid van het zeil.

Jij zei net alle posities, alle rollen zijn cruciaal.

Die zijn allemaal heel belangrijk.

Hoe zijn de sfeer en de samenwerking bij jullie in het team?

Hoe heb je dat ervaren?

Over het algemeen goed.

We zijn constructief naar elkaar.

We zijn kritisch, maar rechtvaardig.

We proberen het altijd positief te brengen.

We zijn niet perfect, we moeten het allemaal nog leren.

Dus over het algemeen hebben we daar gewoon regels voor.

Je communiceert altijd vriendelijk.

Tuurlijk zijn er momenten dat je...

wat verhit raakt.

Met veel wind bijvoorbeeld is het lastig om elkaar te horen en stel iemand zegt iets drie keer en het wordt niet ontvangen dan komt daar een beetje frustratie bij kijken soms.

Maar over het algemeen hebben wij hele positieve communicatie.

Denk ik dat iedereen zijn best doet en dat moet je ook accepteren van elkaar dat als iemand zijn best doet en het wil niet lukken of dan kan je niet boos worden op iemand dan moet je gewoon positief blijven.

naar het volgende doel toewerken, gewoon die boot zo hard mogelijk laten gaan.

Je moet echt op elkaar kunnen vertrouwen natuurlijk, zeker tijdens die lange wedstrijden, ook als je nachten door moet zeilen met elkaar.

Is dat vertrouwen, ontstaat dat ook juist in zo'n traject van drie jaar, dat je elkaar ook echt heel goed leert kennen?

Ja, ik denk het wel.

Nou, zoals je het al zegt, je leert elkaar gewoon heel goed kennen.

Ik denk dat we veilig kunnen zeggen dat we van elkaar de good, de bad en de ugly hebben gezien.

Dus je weet heel goed wat je aan mensen hebt en ook soms wat je, wanneer je er misschien, nou ja, ook wat misschien iemand minder sterker kan te zijn, waardoor je heel goed weet hoe je op iemand kan bouwen.

En dat geeft heel veel vertrouwen in het team.

En zeker omdat we ook elkaar eigenlijk best wel graag mogen, scheelt dat natuurlijk ook heel veel met vertrouwen en ook communicatie aan boord.

Want zoals Joost al zei, soms kan het heel erg verhit zijn om tech.

En we kunnen dat ook van elkaar hebben.

En we hebben het dan altijd over brownie points.

Dus een beetje een soort reserve dat je van elkaar meer kan hebben.

Omdat je elkaar mag en omdat we weten waar het vandaan komt.

Dus we zijn allemaal competitief.

We zijn gewoon super fanatiek en dat hebben we allemaal gemeen.

Dus we weten waar het vandaan komt.

En we hebben hetzelfde doel en we willen graag winnen.

Afgelopen zomer deden jullie mee aan de Admiral's Cup, een van de meest prestigieuze offshore zeilcompetities.

Kun je uitleggen wat voor wedstrijd dat is?

Ja, dat is eigenlijk het onofficiële wereldkampioenschap zeilen.

En het is echt het hoogste niveau binnen onze sport, denk ik.

Je wordt getest op alle aspecten die het te bieden heeft.

Korte offshore, lange offshore en de baantjes, de inshore wedstrijden.

En degene die daar binnen die drie takken van de sport het beste uitkomt, dat is gewoon de absolute Admiral's Cup winnaar.

Historisch gezien was het een hele grote wedstrijd.

Het is 22 jaar niet georganiseerd.

De RORC heeft een nieuw leven ingeblazen en de opkomst was mega.

Beste teams, mega hoge budgetten, professionals, noem maar op.

Het was er allemaal.

Hoe bijzonder is het dan om als jong team met allemaal jonge wedstrijdzeilers daar aan mee te kunnen doen?

Heel ongebruikelijk, denk ik.

Dus daarmee ook heel bijzonder.

En ik weet ook nog best wel goed dat we toen voor het eerst in Kaus aankwamen...

en dat al die grote boten al in het water soms nog op de kade stonden...

en dat we onze ogen uit zaten te kijken, omdat we echt dachten van...

oeh, dit is onze competitie.

Hier gaan we tegen varen en moeten we het laten zien...

wat we de afgelopen drie jaar hebben gedaan, want dat was ons voordeel natuurlijk.

We voeren al drie jaar met elkaar.

We waren op elkaar ingespeeld.

En met die pros die vaak last minute bij elkaar zijn gezet op basis van selecties nog of zo.

Die hebben nog niet dat hele intuïtieve op elkaar ingespeeld zijn.

Dat missen zij dan weer.

Dus voor ons was het natuurlijk ontzettend gaaf dat we die kans kregen om daar in dat veld een beetje te laten zien wat we in huis hadden.

Had jij ook dat gevoel, Joost, zo bij de start bij Chaos, dat je dacht hier was het allemaal om te doen, hier hebben we naartoe gewerkt met elkaar?

Ja, daar moest het echt gebeuren.

Zeker.

Ik denk dat we zelfs iets te comfortabel waren, maar zo goed we hadden gaan voorbereiden.

Tuurlijk was er een randje spanning.

De rocksterren van de sport, jongens die drie, vier, vijf keer de wereld rond zijn gegaan, waar je misschien als kleine jongen op je telefoon naar de Volvo Ocean Race Tracker zat te kijken en nu vaar je er tegen.

Of misschien nog steeds wel, want ze zijn nog steeds op het hoogste niveau.

Nee, toen we echt aan de start stonden daar was het wel echt vet.

Dus de hele top van de zeilwereld komt daar samen op de Isle of Wight.

Hoe was de sfeer daar?

Kun je ons een beetje meenemen in hoe dat dan eruit ziet, zo'n dorp met allemaal topzeilers bij elkaar?

Ja, het was heel gaaf om te zien, want we waren natuurlijk afgelopen drie jaar al heel veel in Cows geweest om te racen.

Maar vaak had het toch een beetje een ander sfeertje dan dat we op dat moment bij de Efteling Cup zagen.

Het had vaak ook nog wel, er waren nog wel toeristen.

Er kwamen veel, vooral bij een Cows Week, er komt ongeveer heel Engeland afgereisd om daar een soort sneak week mee te maken, dus dat is een hele andere sfeer.

En bij de Emerald Cup was dat eigenlijk helemaal niet zo.

Alles wat daar rondliep waren zeilers.

Alles waar het over ging was de Emerald Cup en het zeilen.

De kous was echt dan een soort ding wat in de lucht bruisde en het had iets heel gaafs om mee te maken.

Overal waar je keek had iedereen hetzelfde doel.

En dat had iets heel vets, maar het bracht een beetje zo'n gevoel van saamhorigheid.

Ja, ik heb het nog niet eerder zo koud meegemaakt.

Heel lekker natuurlijk dat zo'n cup dan ook weer terug is na 22 jaar.

De competitie die startte met de Channel Race en daar hadden jullie meteen een valse start.

Hoe ging dat?

Ja, we startten en we waren daar allemaal, in mijn opvatting, hadden we het gewoon goed.

Achteraf bleek dat toch een paar mensen het hadden gezien, maar ook weer ervan uit waren gegaan dat het gefixt was.

En moet je dus terug?

Dan moet je terug, ja.

En dan is het eigenlijk wel mooi dat we zo snel konden handelen.

Er was wel wat paniek, maar ik denk dat de goede dingen wel gedaan werden.

Het was een downwind start.

Onze Jennaker kwam vrij snel naar beneden.

De Fok ging weer omhoog.

Want je moet natuurlijk zo snel mogelijk weer door die lijn heen om met de wedstrijd te beginnen.

En ik denk dat we daar best wel goede stappen hebben gemaakt.

Niks kapot gemaakt dat dat gekund is, een paniekmoment.

Dus dat ging eigenlijk wel goed.

Dan moet je wel de wedstrijd vanaf achter beginnen.

Dan maak je keuzes die je misschien anders niet zou maken.

Het is lastig achteraf zeggen hoe of wat, maar ja, zoiets kan gebeuren en het is ons gebeurd.

Het is meer dan goed gekomen.

Na de Channel Race volgden de Inshore Races en daarna het slotstuk van de Admirals Cup, die iconische Rolex Fastnet Race.

Kun je beschrijven wat die Fastnet Race zo legendarisch maakt?

Het was de honderdste editie ook.

Ik denk dat iedereen daardoor ook wel, en de eerste natuurlijk voor lange tijd, die weer tijdens de Efteling Cup plaatsvond.

Dus het is sowieso een hele spectaculaire race om mee te doen.

Er deden ook meer boten mee dan nooit.

Dus dat was echt ontzettend gaaf om daar in dat veld te starten.

En ik denk ook voor een paar binnen ons team, die hebben al een aantal keer een Fastnet gestart die niet gefinished was.

Ook op deze boot, dus voor sommigen ging er ook nog meer van af voor het gevoel.

Dus het was met heel veel verschillende aspecten gewoon een hele speciale race.

En dan hadden we natuurlijk de inshores super goed gevaren.

En we hadden zelfs een pot gewonnen.

Dus we waren eigenlijk al helemaal in extase.

En voor ons gevoel hadden we ons doel bereikt.

En nu was het gewoon, het kan alleen maar beter.

Dus we gaan gewoon heel hard voorvechten om het goed te eindigen.

En dan lig je aan de start met 400 boten.

Dat is heel hectisch, ook heel chaotisch.

Hoe hebben jullie dat doorstaan?

Hoe heb je dat beleefd?

Nou, ze starten die 400 boten in Vlagen.

Dus elke 10 minuten gaat er een groep weg.

Dus dat is best georganiseerd.

Je moet ver weg blijven van de lijn om de boten die op dat moment weg starten, gewoon de ruimte te geven.

En lang wachten ook, toch?

Ja, lang wachten.

Maar wel wat om naar te kijken, moet ik zeggen.

Er varen leuke boten rond.

Van tevoren gezegd, niet te scherp starten.

De penalty is twee uur als je te vroeg start.

Misschien wel vier uur zelfs.

Toch was het wel wat scherper dan we wouden, maar het ging helemaal goed.

Maar ja, hoe je dan die Solent uitkruist, moet ik zeggen, is wel chaotisch.

Je wil dicht bij de kust blijven om zo min mogelijk stroom tegen te hebben.

En iedereen wil dat, wat er wel tot toe leidt dat er veel bakbord-stuurbord situaties zijn.

En ze hebben dan een regel dat de boot die tussen het eiland en de bakbordboot ligt, voorrang heeft voor de bakbordboot zodat je dus geen crashes veroorzaakt.

Maar ja, dat is wel iets wat lastig te interpreteren is.

Je kan niet zien hoeveel diepte hij nog onder de kiel heeft.

Dus er is best wel wat chaos bij de Solent eruit.

Het was intens, maar wel leuk.

Ik denk ook dat een van de dingen die mij heel erg is bijgebleven is dat we met de Fastnet ook weer met de dertig boten van de hele Emeralds Cup startten.

Dus het was sowieso, omdat je daar met dertig boten op de startlijn lag, was het al best wel high pressure.

Maar terwijl we aan het starten waren, kwamen er ook allemaal nog vliegtuigen over vliegen en het was een heel spektakel.

De kanonnen werden van de zijkant afgeschoten.

Dus alles bij elkaar was gewoon één groot spektakel wat gewoon heel vet was om weer mee te maken.

Dan ben je zolend uit en is het al echt wel een stevig stuk varen.

Wat was nou eigenlijk het zwaarste moment tijdens de race?

Het was best wel een light fastnet.

Zoals ik al zei, twee jaar geleden hebben we hem ook gevaren.

Toen lagen we er na acht uur uit omdat het weer gewoon zo zwaar was dat ons boot het niet trok.

Dus wat dat betreft was het eigenlijk een best wel een light race.

Ik denk dat het zwaarste nog was dat we wel gewoon een upwind van 48 uur of zo hebben gehad.

En uiteindelijk ben je wel een beetje klaar mee met het upwind varen en zeker voor een positie als de pit.

Als je geen zeilwissels hebt, dus in je wachten lekker trimt, maar verder niet je eigen positie echt kan doen.

Dat vond ik zelf mentaal af en toe nog wel zwaar.

Maar ja, dan ben je er ook met het team en iedereen is echt met volle teugen aan het genieten.

Dus dat trek je er eigenlijk ook wel heel erg doorheen.

Mooi.

Ook s'nachts gaat de wedstrijd door.

Hoe gaat dat in z'n werk?

S'nachts zeilen zal voor velen niet heel bekend zijn.

In principe valt er alles weg wat je van buiten de boot kan zien.

Dus het is niet licht genoeg om vlagen aan te zien komen of iets dergelijks.

Wat je wel natuurlijk kan zien is je meters.

We hebben meters op de boot die vertellen waar de wind vandaan komt, hoeveel wind, hoe hard we moeten zeilen.

Dat zijn de drie meest gebruikte cijfertjes sowieso.

En met zaklampen schijnen we dan in de zeilen om te zien, staat het nog goed, zijn we er nog blij mee.

Eigenlijk probeer je dat elke 15 minuten te doen of als je iets op de meters ziet veranderen.

En verder moet je het ook niet groter maken dan het is.

Met verkeer enzo moet je natuurlijk wel extra oppassen, dus je wilt niet te dicht bij andere boten komen.

Maar verder, het blijft hetzelfde spelletje, alleen je ogen zien gewoon minder, je hebt minder input van je sensoren eigenlijk.

Hoe wissel je de shifts door in de nacht?

Je loopt vier uur wacht en dan ben je vier uur off watch in principe.

We hadden een systeem dat we vier wachtteams in het team hadden en dan waren er twee teams opposite.

Maar je had een soort schakelsysteem dat je dus elke keer een soort kleine overlap had van twee uur.

En dat je nooit een wacht had waar iedereen helemaal vers op dek kwam, om het zo te zeggen.

Dus je had altijd een hele subtiele overgang van de wacht.

Omdat er altijd mensen aan dek waren die al twee uur daar zaten en die twee uur al meehadden gemaakt.

En dan had je de eerste twee uur dat je eigenlijk hikede.

En de tweede twee uur van je wacht had je dan dat je actief ging zeilen.

En als het zwaar weer was en als het nodig was, dan had je ook nog twee uur daarna dat je een hikeout zat en dan twee uur slaap.

Maar in principe was het bij deze race vier erop, vier eraf.

Jullie wonnen de Fastnet race in jullie klasse.

Kun je ons meenemen in het moment dat je realiseerde dat jullie gewonnen hadden?

We hadden van tevoren een beetje gezegd dat we niet tijdens de race wilden weten hoeveelste we stonden.

Onze tacticus Kassi kwam toch af en toe al heel zenuwachtig naar boven van...

Oh jongens, ik mag niks zeggen maar...

Dus je werd wel steeds enthousiaster en zenuwachtiger ook.

En ook het laatste stuk naar de finish toe was het gewoon allemaal van...

We liggen zoveel voor, we moeten hem nu alleen gewoon nog uitvaren.

Dus dat was toch op een of andere manier nog heel spannend.

En uiteindelijk na de finish, toen heeft Floris ook het stuur overgedraagd aan Gert, zodat hij hem de finish over mocht varen.

Ik kan me herinneren dat het toen even een seconde stil was.

En toen beseften we dat we hem gewonnen hadden.

Het was net donker geworden ook, toen barstten we uit in juichen.

En het was zo'n...

onwerkelijk moment en iedereen was zo in extase en we stonden te springen op dek en toen kwam er een supportboot aan met een schijnwerper en toeters die ons ontvingen en toen kwamen er ook allemaal andere boten die klapten.

Mensen stonden op de kant ons op te wachten.

Het was een ontzettend onwerkelijk moment en we waren echt volledig in extase.

Het is moeilijk om uit te leggen als je zoiets nooit hebt meegemaakt hoe gaaf het is om dan zoiets samen te kunnen doen.

Zo kwamen jullie binnen als overwinnaars in jullie klasse in Cherbourg.

Gert, die over de finish mocht varen, dat is Gert-Jan Poortman, jullie coach en ook jullie skipper.

We gaan het straks nog uitgebreider over hem hebben ook.

Bij die finish in Cherbourg, daar troffen jullie veel familie en vrienden.

Jullie hebben samen dat succes gevierd.

Hoe heb je dat beleefd?

Ja, dat was wel een hele mooie verrassing.

Ik heb dat zelf ook wel echt heel hartelijk ervaren.

Mijn vader was met mijn twee zusjes impulsief naar Cherbourg gereden.

Hij was die nacht gaan slapen, toen stonden we nog twaalfde.

En toen hij wakker werd stonden we tweede of eerste misschien wel.

En toen was het in de supporterschat opeens, holy shit, wat zijn die gasten daar aan het doen op de Noordzee.

En ja, toen zijn er gewoon ouders naar Cherbourg gekomen.

Er waren al een paar ouders om ons op te wachten met champagne, biertjes, noem maar op, om het gewoon te gaan vieren.

Dus de hele Nederlandse supportersenclave was daar gewoon met vlaggen en weet ik veel wat naar toe gegaan.

Dat was wel heel mooi.

En toen zijn jullie samen de bar ingegaan om te vieren.

En diezelfde Gert-Jan, jullie coach, die maakte zich daar misschien wel meer zorgen over dan over de competitie.

Ja, hij had uiteindelijk tijdens een interview opgestuigd, die ongeveer door de Nederlandse supporters werd afgezonken, had hij uiteindelijk een opmerking gemaakt dat hij zich meer zorgen maakte over wat we gingen uitvoeren die avond dan over de race zelf.

En dat is wel een redelijk legendarische opmerking geworden bij ons binnen het team.

Ik denk dat die zorgen ook wel terecht waren.

Gert-Jan Poortman is een van de meest succesvolle Nederlandse offshorezeilers.

En negen jaar lang heeft hij dit project gedragen als skipper en als coach.

Wat heeft hij gebracht in het team?

Ja, ik denk heel erg veel.

Gert was natuurlijk negen jaar of al niet langer de touwtrekker van dit hele initiatief.

En hij werd ontzettend goed ondersteund door sponsoren en vrienden van.

Dus dat was altijd heel erg mooi.

Maar hij heeft ook, zeker in Rolls3, ons de handvatten gegeven hoe we ons op kunnen stellen als professioneel zeiler.

En ook hoe we onze verantwoordelijkheid kunnen nemen binnen het team.

Hij heeft altijd een beetje het motto, it's a we by me.

Dus als iedereen zijn taak goed uitvoert, dan kunnen we samen goed presteren.

En ook als jij je taak uitvoert, dan kan je anderen helpen.

Maar zorg eerst dat je eigen werk doet.

En dat heeft ons altijd wel heel veel geleerd over verantwoordelijkheden en ook hoe we elkaar aan deze verantwoordelijkheden houden.

En vanaf daar hadden we een hele solide basis om te leren over onze positie en over het zeilen en over de verschillende facetten.

Dat was wel mooi.

Hoe is het om van iemand te leren met zoveel ervaring?

Ja, het is al een hele mooie ervaring.

Ik denk wanneer er moeilijke keuzes gemaakt moeten worden en de rust behouden moet worden, dan concreet wel voorbij springen en ook gewoon jou even erbij roepen van kijk hier eens naar.

Altijd een beetje mentorend niet het antwoord gelijk verklappen.

Het was meer probeer dit eens of laten we dit eens proberen en nooit zo moet het.

En als je niet zo doet, dan is het niet goed.

Hij was niet alleen de coach, maar ook de skipper.

Wat was nou typisch een moment waarop zijn ervaring eigenlijk doorslaggevend was tijdens een race?

Ik denk vooral in het eerste jaar waren we natuurlijk nog best wel bleu en hadden we nog niet altijd heel goed het idee wat we nou aan het doen waren.

Toen moesten we nog die boot leren kennen.

Sommigen was het überhaupt de eerste keer op grote boten.

Dus ik denk dat je zeker in het eerste jaar dat hij naar alle kanten soms aan het opvliegen was als het dan niet helemaal goed ging om ons te ondersteunen waar nodig.

En je merkte dat hij daar gewoon heel goed alles in de gaten had van wat er kon gaan gebeuren.

En die zag fouten eigenlijk al snel voordat ze gemaakt werden.

We hadden altijd wel de ruimte om fouten te maken, maar de echt onnodige fouten konden wel voorkomen worden.

Wat natuurlijk op zo'n boot ook kon resulteren tot heel veel schade.

Dus daar zag je altijd heel erg zijn ervaring terug.

En ook dat hij al negen jaar coacht.

Dat merk je ook.

Ik had het er ook met Laura van Veen over.

Die heeft Rost 1 gedaan.

En die heeft ook Rolls 2 en 3 ook veel meegevaren en die zei ook dat Gert Jan ook een ontzettend learning curve als coach heeft meegemaakt.

En dat was ook gewoon heel gaaf om dat dan te horen, maar dat ook terug te zien op de boot.

En de manier waarop hij coacht, hoe heb je dat ervaren?

Wat zijn de momenten waarop hij zijn kennis met je deelt en overbrengt?

Hoe gaat dat?

Ja, bij de trainingsdagen neemt hij echt de tijd om uit te leggen wat handig is.

En sommige momenten kom je echt alleen tegen in wedstrijden.

Ik denk dat een mooi voorbeeld bijvoorbeeld was de finish van de Noord-Sierregatta afgelopen jaar.

We eindigden met ik denk zo'n 4-5 knopen wind en 2 knopen stroom tegen voor de Nederlandse kust en we lagen redelijk dicht bij de nummer 1.

Op rating hadden we ze waarschijnlijk al gepakt, maar Op line-on'ers die wouden we dan ook nog heel graag hebben, dus eigenlijk wie er als eerste over de lijn komt.

En we zaten een beetje met de trimmers boven, wat kunnen we proberen?

Moeten we ankeren zelfs om niet achteruit te drijven?

Toen kwam ik toch wel met het vrij geniale idee om onze blast reacher te gebruiken, maar om hem hoger thuis.

Dus normaal hebben we een standje dat die anderhalve meter boven de boegspriet staat.

En hier hebben we hem vier meter hoger geplaatst.

om echt die porus te wint, waar de meter ook zit, die volledige vier knopen te gebruiken.

En dat werkte enorm goed.

We hadden, ik denk, een percentueel verschil van vijftig procent bijna te pakken.

Het heeft helaas niet geresulteerd in de line-on'ers, maar hadden we dit misschien een half uurtje eerder geweten, was het wel zo geweest.

En niemand had dat kunnen bedenken, behalve Gert toen aan boord.

Dat is wel echt waar.

Ja, de jaren aan ervaring hem die keuze hebben laten maken, denk ik.

En als coach, hoe geeft hij zijn kennis door aan je?

Hoe grijpt hij je in daar waar het nodig is?

En zorgt hij ervoor dat je het ook echt goed begrijpt en ervan kan leren?

Zoals ik al zei, hadden we best wel de ruimte om fouten te maken.

Dus hij liet ons ook echt gewoon een beetje spelen met wat opties waren.

Hij moedigde ook altijd heel erg aan om zelf te gaan puzzelen, zelf dingen te proberen.

En zo hebben we dingen bijvoorbeeld in de Pittige 3D print.

We hebben neppies gemaakt.

We hebben van alles en nog wat bedacht om bijvoorbeeld de foutmarge omlaag te krijgen.

En daar kreeg hij altijd heel veel de ruimte in.

En we konden altijd aan hem vragen om advies en hoe hij ernaar zou kijken.

En dat was altijd wel een hele leuke manier, want dan kon je dus zelf ook een beetje leren om buiten de lijntjes te denken.

En alles was goed.

Probeer het maar.

En dat was altijd wel een hele fijne manier van coachen.

En het coachen tijdens de wedstrijd en tijdens training was natuurlijk altijd wel verschillend.

Gert is ook competitief natuurlijk.

Op wedstrijden was het coachen vaak een stukje directer.

En dan kwam hij vaak achteraf in de nabespreking erop terug...

om te kijken van, joh, wat gebeurde er?

Wat ging er fout?

En nu kunnen we de volgende keer zorgen dat dat beter gaat.

Dus dat was altijd wel een hele fijne manier van coachen.

Dus tijdens de wedstrijden gewoon niet te veel woorden aan vel maken.

Achteraf kijken we er goed op terug.

Dus dat was altijd wel...

Ja, ik vond het zelf altijd een hele fijne manier.

Direct, constructief.

Na negen jaar Rost gaat Gert-Jan verder als adviseur van het team vanwege zijn fulltime baan bij Fatship.

Rost vaart onder de vlag van de Koninklijke Roei- en Zijlvereniging de Maas.

Joost, jij komt uit een echte Maasfamilie.

Jouw opa, ook je vader, hebben ook Maasbestuur gedaan.

Wat betekent het voor jou om de Maas te vertegenwoordigen op internationaal niveau?

Ik denk dat ik wel heel trots ben op De Maas, waar ze altijd de tools voor geven voor ons als zeilers en ook als roeiers om dit soort dingen te behalen.

Ik bedoel, het komt echt door de verbindenis die de club geeft aan bijvoorbeeld de sponsoren om bij elkaar te komen en echt voor iets te staan.

Zo'n zeilclub is heel belangrijk.

Ik ben er bijvoorbeeld jongs af aan ook al begonnen met zeilen.

En we hadden traders, we hadden boten, echt de faciliteiten waren bijna oneindig.

En eigenlijk door mijn hele jeugd werd er wel steeds een nieuw initiatief aan tafel gebracht van oké, ze zijn nu wat te groot, te oud voor die boot, maar dit wordt populair, laten we kijken of we daarin kunnen stromen.

En met coaches, met boten kwamen ze dan en dan konden wij weer onszelf verbeteren en uiteindelijk op dit soort wereldtonelen laten zien wat we konden.

Ik ben apetrots op de Maas die dit allemaal faciliteert.

En ik draag er dus ook heel graag mijn steentje bij om de club in een mooi daglicht te zetten.

Saar, jij bent vanaf jouw kindertijd verbonden met de Koninklijke in Muiden.

Wat is jouw gevoel bij de Maas?

Ik vind het heel vet dat zo'n project ROS ook verder kijkt dan eigen Maasleden.

En dat we dus de kans krijgen om ons ook aan te sluiten.

Ook toen ik bij Ros ging zijn we natuurlijk ook lid geworden van de Maas en ik woon zelf ook in Rotterdam en ik vind het stiekem wel heel fijn dat je dan ook een soort thuishaven in Rotterdam hebt.

Zeker omdat er dan met diners of bij een proefrijder dan ook nog altijd lekker terug kan komen daarheen, is altijd heel fijn.

En het is zo gaaf dat ze een project zoals dit kunnen verwezenlijken.

Want er is gewoon een ontzettend gat als je kleine bootjes uitkomt.

Wat ga je dan doen?

Dan kom je snel in Scheveningen terecht om daar wat fanatieken te varen.

Maar een grote boot heeft het gewoon niet zoveel opties.

Ik vind het ontzettend bijzonder dat de Maas dan een project zoals Rost al zo lang lopend heeft en zoveel zeilers al de kans kreeg.

Want ik denk dat we nu zestig jonge zeilers hebben die allemaal op die boot hebben gevaren.

Dus dat is wel heel vet.

Wat zou je jonge leden van de Maas willen meegeven die dromen van offshore zeilen?

Sowieso blijf zeilen.

Het maakt echt niet uit op welke boot.

Al ga je op je vaders of moeders plezierboot een beetje zeilen en een beetje kijken van kan ik hem echt hard laten gaan.

Dat zou ik sowieso blijven doen.

Blijf ook lekker actief, coachend of zelfs zeilend.

Pak een keer een laser die op de plas ligt of een valkje.

Het maakt echt niet uit.

Als je maar gewoon lekker aan het valen bent.

Saar, wat wordt nu jouw volgende ZEL-project?

In september gaan we met een team vanuit Dutch Shield de Women's International Championship varen in New York.

En dat is op een flietrace op de IC37, waar we met 20 boten aan de startlijn liggen met de beste zelsters van de hele wereld.

Dat wordt ook een ontzettend gaaf project, wat ook weer op wereldtoneel staat.

En dat ga ik doen samen met Laura van Veen, Anna Houtsager en ook Laureen Waller, ook allemaal oud-Rosselsters en ook nog andere grote namen die bij het team komen.

Dus dat is ontzettend gaaf en daar kijk ik ontzettend naar uit.

Dus ik ben benieuwd hoe dat vorm gaat nemen.

En Joost, wat wordt jouw volgende ZEL-project?

Ik heb nog niet de hele grote dingen die spelen.

Ik zeil nu op een andere boot in de MET.

Een hele leuke wedstrijd.

We hebben net het Europese kampioenschap gedaan.

Toen zijn we in de IRC3-klasse gewonnen.

Mijn plan is om daar te blijven zeilen.

Wie weet komen er nog andere dingen tussendoor.

Jullie waren de derde lichting van Rolst.

Rolst 3.

Komt er een Rolst 4?

Er komt een Rolst 4.

Het gaat wel een iets andere format aanhebben.

Zoals je al eerder zei, het gaat Geert-Jan bij Fatships werken, dus die gaat niet door.

Het gaat dus nu opengenomen worden door Laura van Veen en Cas van Dongen.

Ook allebei oud-Rolsters.

Cas zat bij ons in Rolst 3 en Laura zat in Rolst 1.

Zij zullen de nieuwe coaches worden van het team.

Hij vond het ontzettend inspirerend om te horen over jullie zelfprestaties.

Heel veel dank voor dit gesprek.

Graag gedaan.