Vandaag gaan we terug in de tijd en wel naar 1936, de Olympische Spelen van Berlijn.

En we gaan het hebben over de 100 meter rugslag voor vrouwen, want dat was het meest besproken onderdeel van het zwemtoernooi.

En dat om uiteenlopende redenen.

Een wonderlijk verlopen finale bracht Nederland goud voor Nida Senf en zilver voor Riemars ten Broek.

Mede dankzij de uitsluiting van haar Medicaanse

favoriete, Eleanor Tom, werd dit dubbel Hollandse succes een feit.

De Olympisch kampioene van 1932 was na een serie rellen op de bootreis naar

Europa door Avery Brundage uit de ploeg gezet.

Voor de pas 16-jarige Nida Senf werd het de vreemdste overwinning uit haar loopbaan.

In de serie was zij met een tijd van 1.16.6 veruit de snelste geweest

en ook in de finale leek niemand

haar te kunnen volgen.

Halfwege lag de ADZ-zwemster ruim voor.

Maar ze miste echter het keerpunt.

Er zat op dat moment niets anders

op dan terug te zwemmen en het

keerpunt alsnog aan te tikken.

Het ging als een flits door me heen.

Beter terugkeren en misschien nog derde worden,

dan doorgaan, winnen en gedisqualificeerd worden, zei ze later.

Die tegenwoordigheid van Geest bracht haar één der meest besproken zwemsuccessen uit de Olympische geschiedenis.

Nadat door haar foutieve wissel niet minder dan vijf concurrentes waren gepasseerd, sloeg Nida Senf in een onvoorstelbaar sterk gezwommen tweede deel alsnog toe.

Op de laatste meters moest ook Riemars de Broek eraan geloven.

De winnende tijd lag wel ruim twee

seconden boven de scherpe serietijd van Nidasemf.

Eleanor Holm mocht haar titel niet verdedigen

omdat zij tijdens de oversteek met de Manhattan de Amerikaanse officials tegen zich in

het harnas had gejaagd.

Herhaaldelijk maakten zij duidelijk het belachelijk te

vinden dat de geselecteerde deelnemers in de derde klasse hutten verbleven en het officialdom,

de luxe van de eerste klassen, ten deel viel.

Homs-Leven als nachtclubzangeres, zij was inmiddels getrouwd namelijk met orkestleider Art Gerrard, was de

Amerikaanse ploegleiding sowieso een doorn in het oog.

Maar omdat zij op 27 februari 1936

Rui Marstenbroek's wereldrecord op de 100 meter rugslag had verbeterd, moest zij wel geselecteerd worden.

Op de boot naar Duitsland schot zij alle officials de huid vol en leefde

ze allerminst als een topswemster.

Ik train op champagne en caviar, meldde

de losbol opgewekt in een gesprek met een journalist.

In de richting van de verbaasde leiders

voegden ze eraan toe.

Ik heb niets met die luid te maken.

Niemand speelt over mij de baas.

Ik ben vrij, blank en 22 jaar oud.

Toen zij op een zekere dag door teamarts Hubert Lawson stondronken in haar hut

werd aangetroffen, besloot Avery Brundage tot de zwaarste sanctie.

Onophoudelijk tierend in de richting van de

Amerikaanse ploegleiders bracht Eleanor Holm haar tijd

in Berlijn door als correspondent voor een krant.

Na de Spelen zou zij nog herhaaldelijk

de voorbeginners van de boulevard pers halen.

In The Revenge van Tarzan was zij als chain de tegenspeelster van de Olympisch teamkampkampioen Glenn Morris.