Dit is aflevering 15, Rick en Peter.

We gaan door met deel 2 van Peter Blanchet.

En we gaan naar Atlanta 1996.

En daar willen we toch wat langer bij stilstaan.

Peter, we hebben van jou in de vorige aflevering het hele traject zien ontstaan.

Vanaf 84, 88, 92 Barcelona.

En dan na Barcelona treedt er weer een periode aan van vier jaar dat je moet gaan opladen tot Atlanta 1996.

Hoe zagen die vier jaren eruit?

Nou, die waren anders dan de jaren ervoor.

Want we speelden allemaal voor een club.

Dus dat betekende dat eigenlijk je seizoen er als volg uit zag.

Dat je ongeveer zeven maanden voor je club uitkwam.

En in de zomermaanden speelde je voor het nationaal team.

Dus je kon iedere keer je seizoenen eigenlijk opdelen in verschillende gedeeltes met verschillende collega's binnen de lijnen.

En mij beviel dat altijd heel goed, want je staat toch onder hoogspanning, je moet veel spelen, veel reizen, et cetera, et cetera.

En als je echt de kil begint uit te hangen, nou klik, ander shirtje, andere taal, ander alles.

En je begint weer verfrissend opnieuw Je kan weer andere grapjes maken, het is weer gezellig.

Of je denkt, die heb ik een tijd niet gezien, wat leuk.

Dus dat was lekker.

En we hadden een andere coach, Joop Albeda, die natuurlijk in 1993 aantrad.

Eerste jaar natuurlijk altijd nieuw en andere oefeningen.

EK in Finland en tot ons verbazing worden wij daar finalist en verliezen eigenlijk op het randje van Italië.

Het was 3-1, maar met heel veel close sets.

En ik weet daar nog goed, we speelden daar ook de halve finale opnieuw weer tegen de Russen.

Daar speelden we zo weergaloos goed dat dat ook Joop emotioneerde en eigenlijk ons allemaal.

Het was ook de tijd dat Bas van der Goor bij de ploeg was gekomen en Guido Geurtsen.

En dat waren natuurlijk jonge honden met in Bas zijn geval enorme hoogte en super atletisch vermogen in de aanval.

Waardoor ik ook als spelverdeler ook weer op een andere dimensie kon gaan spelen met nog meer risico door het midden.

En Guido bracht enorm veel power aan de buitenkant.

En we hadden Olav van der Meulen.

Die hadden we in Barcelona er al bij, maar die stond op de diagonaal ook met een fenomenale arm.

Dat aangevuld nog met Ron Zwerver, Henk Jan Held en ik.

Daar stond een ploeg gelouterd, ervaren, maar met ook nieuw elan.

En dat gaf nou zoveel plezier om ook mee te spelen, want je merkte ja we deden aanvallen achter de drie meter lijn en een pijp eroverheen en we hadden sommige rotaties waarin we speelden met vijf aanvallers.

Iedereen viel aan.

Nou dat was ook voor mij een genot om op die manier te spelen.

En in die halve finale tegen de Russen kreeg dat eigenlijk een apotheose.

En dat emotioneerde Joop enorm en dat raakte mij ook.

Want ik dacht, als dit de dimensie is waarin we kunnen spelen.

Dat gaf enorm goed gevoel.

We verloren helaas de finale, maar niet meer zo kansloos als alle finales daarvoor.

Jaar daarna het WK.

Twee jaar voor Atlanta.

Opnieuw weer met dezelfde ploeg.

We hebben wel wat geëxperimenteerd met opstellingen.

Dus niet meer in elkaars diagonaal, maar soms in een driehoek.

Nou, dat is goed gegaan tot aan de halve finale van het WK.

Toen kwamen we 2-0 achter tegen Amerika.

Ook een groot volleyballand.

Zijn teruggegaan naar de oude opstelling.

En weten die wedstrijd nog te winnen.

3-2 in de halve finale.

En we spelen opnieuw weer de finale tegen de Italianen.

Even één vraagje, dat terugzetten, dat tactische omzetting.

Je bent inmiddels een enorm ervaren ploeg, jullie spelen in het buitenland.

Kwam dat ook deels uit jullie?

Want dat kwam namelijk aan niet alleen van de coach, want je hoort vaak dat de goede teams toch meer ook in samenspraak tactische afspraken maken.

Zeker, zeker.

Ja, absoluut.

Kijk, wij haalden best veel informatie, in mijn geval uit Italië.

De grote toppers die speelden daar allemaal.

Bas, Ron, ik, Olof van der Meulen zat bij Napels.

Dus er kwam heel veel kennis mee uit de Italiaanse competitie.

Ook op tactisch niveau en op statistisch niveau.

Gewoon de juiste dingen op het juiste moment doen.

Dat hielp enorm.

Maar ook wel spelvariaties.

En Joop was er natuurlijk ook altijd wel in om wel wat te experimenteren.

Soms moet je het gewoon even proberen.

Natuurlijk waren de voortekenen goed, maar soms kan je ook vastgezet worden door een tegenstander.

Is het lekker als je kan omschakelen.

Dus nou ja, op die manier ging dat.

Maar kan je dat moment nog herinneren?

Dat je 2-0 achter tegen Amerika.

Dat je dan met elkaar die omzetting...

Dat is leuk om te horen hoe dat dan precies gaat.

Je hebt drie minuten de tijd en dat is het dan.

Dat moet heel snel dus gebeuren.

Als je 2-0 achterstaat, dan gaat het niet in goed overleg, kan ik zeggen.

Maar meer in de vorm van, ik ben het nou helemaal zat, gooi de boel maar weer terug op zijn plek.

Een beetje een godszegen de greep modus.

Heel vaak is het zo, er gaat wel iets veranderen dan.

En dat gebeurde gelukkig.

En nou, de Amerikanen wat minder, wij weer wat beter.

Je pakt zo'n setje.

Nou, vierde set wordt het ineens een blok over en dan gaat het om de vijfde set.

Daar ken ik de details niet meer, maar voor mijn gevoel hebben we hem nog redelijk makkelijk gewonnen ook, uiteindelijk.

En zo zijn we ook de finale ingegaan.

Nou, dat is goed gegaan tot 1-1 tegen de Italianen.

En ook zelfs een redelijke voorsprong in de derde set.

Maar daar ook mede door een overloot weer en dat de Italianen zich zo hadden ingesteld om vooral Ron Zwerver uit de wedstrijd te spelen.

Die zat op een gegeven moment de tong op zijn schoenen.

Als je teveel over één speler speelt, qua baldistributie, dan ga je vastlopen.

En dat heeft ons toen in die finale eigenlijk de kop gekost.

We kregen een enorme oorwassing in de vierde set, 15-1.

Dat was een pittige.

Die voel ik nog.

Maar ja, daar gingen we weer.

Leerzaam toch weer?

Ja, keihard.

Daar hebben we denk ik wel het absolute dieptepunt qua emoties en slagveld na de wedstrijd in de kleedkamer.

Dan was het mazzel dat je daarna weer terug ging naar de club voor gewoon een adempauze.

Voor iedereen het beste.

Want toen hebben we ook echt wel op een soort van breakpunt gestaan van jongens, het gaat hem gewoon niet worden.

We komen niet langs de Italianen of dit is niet...

De manier hoe we verder moeten.

En dat was jullie ultieme doelstelling.

Want je wist dat als we langs de Italianen komen, dan kunnen we goud pakken.

Zeker, zeker.

In 1995 weer EK hebben we weer zo'n scenario gehad.

Opnieuw weer in Griekenland.

Toen verloren we de finale weer tegen Italië.

3-2.

Heel dichtbij, maar gewoon weer net niet.

We wonnen toen alweer van de eerste zes van Italië eigenlijk, die speelden we eruit.

Maar de tweede zes was ons dan weer net te sterk of dat wij echt met de tong op onze schoenen en dan ging het soms echt op detailniveau.

En zo zijn we 96 ingegaan.

Maar dat gaf jullie wel een beter gevoel naar elkaar, die 3-2?

We kwamen steeds dichterbij en dat was in ieder geval voor mij altijd het houvast van, joh, we zien, we maken nog steeds progressie.

We komen dichterbij.

En ja, het zit een beetje in mijn Haagse genen.

Ja, ik kan slecht tegen mijn verlies en opgeven is geen optie.

En speelden jullie toen ook in Italië?

Wie was dat dan bij die jongens natuurlijk weer, sommige daarvan in je team?

Nou ja, ik speelde met vijf Italianen natuurlijk die in het nationaal team zaten.

Daar gingen we altijd heel professioneel mee om en soms werd er nog één grap gemaakt.

En dat was het dan.

En daarna wisten we ook wel weer, het was ander shirtje aan en hadden we een gemeenschappelijk belang.

Ja, we moesten gewoon met elkaar weer door.

En ja, die jongens konden ook wel voldoen ballen natuurlijk.

Maar goed, ja, die stonden daar wel met de president weer op het podium dat ze weer de EK of het WK hadden gewonnen.

Maar dan komen we in 96.

We zijn nog niet bij de Olympische Spelen, want er is in mei ook nog iets.

Een World League.

Zeker, zeker.

En daar gebeurt iets.

World League Ahoy.

Weer Ahoy?

Weer Ahoy, ja daar is hij weer.

Nou ja, we speelden de grote bak natuurlijk vol.

Wij konden rekenen op 10.000 man bij de serieuze wedstrijden.

Het Sportpaleis Ahoy, zal het toen waarschijnlijk nog heten.

De plek en de place to be.

Iets magisch als je daar op het centerkort kan staan.

World League met opnieuw weer de finale tegen Italië.

Het was een moeizaam toernooi, want wij kwamen uit een periode met zowel Bas van der Goor als Ron Zwerver geblesseerd.

Na een moeizaam seizoen Italië.

Die waren net op tijd fit, maar tot onze verbazing, we hadden nog niet in de vaste samenstelling gespeeld, maar de ploeg die draaide.

Wonnen van Brazilië, wonnen van de Rusland, wonnen van Cuba.

Volgens mij deed Korea ook nog mee en daarna hadden we ook nog Italië.

Dat was een zinderende finale die we uiteindelijk 22-20 in de vijfde set wonnen.

Het was een maand voor de Spelen van Atlanta.

Het was de eerste keer dat we een grote wedstrijd, een officiële grote wedstrijd, op een eentournoi van de Italianen wonnen.

Sprongsurf van Olav van der Meulen, die uiteindelijk wordt verlengd door Guardini, mijn teamgenoot bij Treviso.

Ja, en Bingo.

Nou, en dat was het gevoel dat we hadden van jongens, we kunnen ze pakken.

Ja, dat had je natuurlijk wel één keer nodig in een voorstelling.

Zeker, zeker.

En met dat gevoel zijn wij uiteindelijk afgereisd naar Atlanta.

We hadden de ploeg weer fit en we wisten, de Italianen zijn te verslaan.

En zo zijn we gestart aan de Spelen in Atlanta.

En nog steeds met Joop Alberdaan natuurlijk.

Nog steeds met Joop Alberdaan.

Het was het vierde jaar inmiddels met Joop.

En in een Olympische cyclus, vier jaar met dezelfde coach, dan weet je ook...

Dan zit je wel in waarschijnlijk een soort van bonusjaar, maar is de rek er wel al redelijk uit.

Zeker ook omdat natuurlijk, vooral ook na de WK verloren finale van 94, heeft dat echt wel geleid tot behoorlijke spanningen.

Uiteindelijk door volwassenheid van alle partijen en ook zeker van de spelersgroep De Bond, maar in primes Joop, zijn we altijd bij elkaar gebleven.

Maar dat is natuurlijk een zeer serieuze context om dat al bij elkaar te houden, omdat voor je het weet ligt er een breuk op de loer.

Maar we wisten ook wel, we zijn op een of andere manier ook tot elkaar veroordeeld, want iedere wisseling had niet geleid tot verbetering.

En dat was ook de reden waarom je bij elkaar bleef.

Ja Peter, en dan zit je in die Olympische 96 en dan is daar die voorronde, die poolfase.

En daar is volgens mij ook wel wat over te vertellen.

Nou ja, poolfase ook weer.

Weer spelen tegen Italië.

En die hadden nog een soort van strafexercitie openstaan van de maand daarvoor, de verloren World League finale.

Uiteindelijk verliezen we de poolwedstrijd tegen Italië met 3-0.

Wel een close set, maar eigenlijk wij niet echt lekker spelen.

Nou, de Italianen natuurlijk gewoon weer.

Hun ondergrens lag altijd hoger dan de onze.

Dus die trokken we niet.

En ja, daar kregen we op het broekje.

Niet leuk, maar toen was het wel weer uitgeleveld.

En we wisten ook nog, jongens, dit toernooi duurt nog langer.

En daar komt dus die ervaring van die eerdere twee spelen in elkaar van passen.

Ervaren, spelers rustig blijven.

Ieder had daar ook z'n rol in.

Ik wist ook wel voor jongens, vanaf de kwartfinale gaat het hier echt beginnen.

En daar komen die voormalendeiden Bulgaren weer om de hoek kijken.

Wij werden tweede in de pool.

achter Italië en moesten spelen tegen Bulgarije, de nummer drie.

Wat je vaak ziet op olympische spelen, is dat in kwartfinales de grootste verrassingen plaatsvinden.

De wedstrijd voor ons was de nummer één, Brazilië, van de ene pool, tegen de nummer vier van de andere pool, van onze pool, Rusland, die moeilijk te houden.

Wat gebeurt daar?

3-0 voor Rusland.

Dus de nummer één van Brazilië, de olympisch kampioen van 92, Akaza, weer uit.

Ontroond.

In de kwartfinale.

En wij moesten daarna spelen.

Nou, wij speelden ook niet goed.

En gewoon alles moeizaam.

En ik speelde altijd heel veel ballen door het midden.

De snelle ballen naar Henk-Jan Held en naar Bas van der Goor met veel dynamiek.

Draaide voor geen meter.

Moeilijk.

viel allemaal weg.

Uiteindelijk kreeg ik Jan Postuma weer binnen de lijnen op het midden.

Nou, die had ik een paar ballen gegeven eindelijk door het midden en daarna had hij zijn schouder ongeveer op zijn knieën hangen.

Die kon zijn schouder niet meer rondkrijgen.

Jan was al een beetje op leeftijd.

Dus ja, hij had echt hilarische beelden dat ik tegen Jan aangaf wat ik naar hem wilde gaan spelen en dat hij alleen maar zo nee aan het schudden was.

Hoezo nee?

Toen wees hij naar zijn schouder en zo van, die is kapot.

Ja, dat zie ik ook nog voor me.

Maar uiteindelijk gewoon weer oldschool.

Bas van der Goor.

Hoge ballen naar Ron Zwerver, zoals we vaak vroeger speelden.

De ballen naar de buitenkant.

Op Ron.

Ik ben naar Ron toegelopen in de wedstrijd.

Ik heb hem gezegd, we hadden niet zoveel tijd tussen die balwisselingen.

Ron, ik heb je nodig.

Waarop hij dan zei, kom maar.

Dat hadden we vaak weer en we lagen toen alweer jaren met elkaar op de kamer en eigenlijk relatie hersteld van de moeilijke periode voor Barcelona.

Dus dat was prima en we wonnen die wedstrijd 3-1.

Toen is het daarna, s'avonds bij ons terugkomst in het Olympisch dorp, behoorlijk geëscaleerd.

in de ploeg.

En waarom?

Nou, elkaar toch wel de waarheid hebben verteld over alle afleiders die we ook eigenlijk hadden ervaren.

En dat ging eigenlijk om niemandalletjes, maar gewoon de ellende en de stress van al twee weken op elkaars lip zitten in een Olympisch dorp, die moest er even uit.

Later is er ook in documentaires daar nog wel eens wat over naar buiten gekomen en met name Guido heeft dat alles heel vervelend ervaren en zo.

Dat snappen we allemaal wel.

Richting Parijs was het daar ook bij de huidige Olympische Spelen samen met Guido.

Hebben we daar uitvoerig bij stil kunnen staan en zeer bijzondere gesprekken kunnen hebben.

En soms weer jaren na de auto.

Dan kom je toch weer tot mekaar met het inzicht van nu.

En dat is uitermate prettig.

Maar het ventiel moet er dan even af.

Zeker.

Maar hoe gaat zoiets?

Hadden jullie gepland om bij elkaar te zitten of kwam dat vanuit Joop?

Ja, weet ik niet meer, maar ook dat zal wel weer een samenspraak zijn geweest.

Dat er toch wat broeide.

Tijd om na te evalueren gezien de gebeurtenissen.

Want ja, het was een dubbeltje op z'n kant.

En twee dagen later moesten we tegen de Russen spelen in de halve finale.

En die hadden we in de pool al verslagen.

En wat je dan vaak krijgt, is toch twee keer tegen dezelfde tegenstanders op een toernooi.

Dan zie je meestal niet dezelfde uitslagen.

Dat is altijd tricky.

Je moet extra alert zijn, want er schuilt toch iets van onderschatting of dat hebben we al een keer gedaan, dat kan wel weer.

En zo zijn we tegen de Russen gestart.

En dat was gelukkig onze beste wedstrijd van het toernooi.

Ook weer relatief vroeg op de dag.

Ik dacht weer om tien uur.

Pietertje nog vroeg in de ochtend tegengekomen.

Wij daar weer lekker spelen, want die was met zijn zwemploeg alweer klaar.

En die hadden een sappie de wil op.

Zo ging dat vaak op Olympische Spelen.

Nou, we wonnen die wedstrijd 3-0.

Die was denk ik om half 12 afgelopen.

We zijn terug in het Olympisch dorp een uur, anderhalf uur later.

Hebben toen geluncht.

En daarna hadden we nog een afspraak met de Russen om te gaan lasergamen.

Want het was op de Olympische Spelen in Amerika.

Het was voor het eerst dat je had een surfshack en er was lasergaming, er was van alles.

Nu kan je vertellen tegen die Russen, met lasergaming hadden we geen schijnvakantie.

Dus al wat Tsjechense gehalte hebben gezeten.

Maar goed, de volleybalwedstrijd die hadden we binnen.

Ik weet ook nog, in de middag toen hadden de hockeymannen goud gewonnen.

Ik heb daar persoonlijk vrolijk een biertje bij meegedronken.

Want een feestje moet je vieren en een biertje op z'n tijd.

Nou, mei heeft het altijd wel redelijk geholpen.

En twee dagen later zijn we aan de finale begonnen.

Opnieuw tegen Italië.

Ja ongelofelijk dat het weer weer weer Italië is.

Ik ben het al een beetje kwijt.

Maar dat is al...

Nou ja, de vijfde finale op rij achter elkaar.

Of in ieder geval op grote toernooi.

Wat hebben jullie tegen elkaar gezegd voor die finale daarover?

Natuurlijk een gedegen voorbereiding, maar eigenlijk we kenden elkaar op ons broekzak.

We speelden met die jongens samen in de competitie in Italië.

We hadden die zomer al tien keer tegen elkaar gespeeld.

En uiteindelijk twee keer gewonnen.

We hebben zes keer verloren met 3-0 van ze.

En maar twee keer gewonnen.

Nou, de 22-20 heb ik al verteld.

Ik zeg maar gelijk de uitslag van de finale, want dat was 17-15 in de vijfde set.

Maar we zijn die wedstrijd gestart met...

Nou, in mijn geval was het heel simpel.

We wisten één ding.

Morgen gaan we naar huis.

We waren het Olympisch dorp helemaal zat.

Je zit er al drie weken en ik heb één ding tegen Ron gezegd.

Ron, wat er ook gebeurt, we gaan hier niet zonder slag of stoot van het veld af.

Met andere woorden, gewoon mouw opstropen en strijd.

En ik wist ook wel uit ervaring dat de toon van een wedstrijd vaak al in de eerste set werd gezet.

Als je dan redelijk in de wedstrijd zit, dan houd je dat niveau meestal wel vast.

En onze ondergrens als ploeg lag ook dusdanig hoog.

Daar zakten we eigenlijk niet meer doorheen.

Dus die toon in het begin van zo'n wedstrijd zet je eigenlijk de ondergrens neer.

En als die een beetje goed staat, dan weet je ja jongens, dit wordt wel zo'n dag die we zijn er met z'n allen.

We wonnen de eerste set.

En dat is ook vaak al een signaal van, ja jongens, hier is het eerste visitekaartje afgegeven.

Tijdens de eerste set kwam Cor van de Geest, de magische judocoach.

We hadden volgens mij nog tien kaarten beschikbaar voor de finale en hij stond met 150 Nederlandse Team NL atleten bij de deur.

En Cor laat zich niet wegsturen.

Die mochten uiteindelijk naar binnen.

En die zaten primetime plekken die uiteindelijk achter het veld allemaal nog een beetje leeg waren gebleven.

Wel verkocht, maar leeg.

Voor de rest zat 17.500 man.

Dus er zaten er genoeg.

Maar Coor was binnen.

En Coor in de zaal, die hoor je altijd.

Erika Terpstra hoor je altijd.

En Coor van de Geest, die hoor je altijd als ze binnen zijn.

Dus dat was mooi.

Dat heb ik gewoon ook nog gezien, dat ze binnenkwamen.

Nou, tweede set verloren we.

Derde set was weer zo'n dubbeltje op zijn kant.

Die winnen we na een behoorlijke achterstand.

Halen we die terug.

Vierde set weer verliezen.

En dan weet je, ja jongens, het komt aan op de tuinbreek.

Dan heb je al een kleine drie uur spel achter de rug.

En ja, nou ja, en dan is het ook zoiets.

Je bent al dood op.

Je hebt zware benen, je kop.

Je zit eigenlijk als een soort van robot in de wedstrijd.

En zo ga je dan zo'n tiebreak spelen.

Nou ja, dat is iedere keer stuivertje wisselen geweest.

De maximale verschil in punten is zeggen en schrijven één punt geweest tussen de ploegen.

De hele vijfde set door.

En uiteindelijk kom je op 13-13, 14-14 uit.

En ja, dan gaat het om die dying seconds.

Ja, en daar is nog wel bijzonders volgens mij.

Want de laatste bal doe jij...

Normaal gesproken deed jij niet meer met rond zwerven dan.

Wat is het verhaal daarvan?

Ik had wel eens een keer ergens in een interview geroepen van ja joh weet je die laatste ballen naar Ron, ja de tegenstander weet dat altijd.

En die Italianen hebben ons natuurlijk zo vaak vastgezet dat ik in mijn kop had gehouden, joh Ron je kan van mij alles van me krijgen behalve de laatste bal.

Dat moeten we niet meer doen.

Want dat weet iedereen, dat gaan we anders doen.

Nou, ik ga hem opbouwen, want uiteindelijk, ja, het wordt natuurlijk allemaal stuivertje wisselen en allemaal close en 13-13, 14-14, et cetera.

Overigens komen de Italianen nog 14-13 voor, dus die krijgen matchpoint.

Nou, time-out van de coach.

Die time-outs waren ook overgebleven aan beide kanten, omdat het iedere keer maar gelijk opging.

Ja, dan gaan die coaches geen time-outs aanvragen, dus die werden aan het einde allemaal aangevraagd.

Ja, daar word je ook tureleurs van, want dan word je uit je ritme gehaald iedere keer.

Mogen ze aanvragen?

Twee per set, van beide kanten.

In de tuin breek dan.

Dus ja dat betekende iedere keer een verstoring.

Nou ja ook 14-13-achter matchpoint voor de Italianen.

Of dat het 15-14 was dat weet ik allemaal niet meer precies.

Maar in ieder geval matchpoint.

Nou er is natuurlijk geen overleg Onderling tussen spelers.

De liefhebber moet die beelden nog maar eens terugkijken, want dat kan je natuurlijk allemaal nog zien.

Er is natuurlijk geen contact, maar ik wist één ding.

Wat moet ik doen bij de volgende bal?

En als de paas een beetje redelijk lag, dan wist ik wel, dan gaat hij gewoon naar Bassie of naar Henk Jan.

Maar Bassie stond voor, Bas van der Roer.

Alleen die had de bal daarvoor ook gehad en die had die rally geslagen.

Maar goed, ik dacht toen nog met mijn beperkte verstandelijke vermogens dat de kans dat Bas opnieuw een bal rally zou slaan, dat die lager was.

Even voor het luisteren, wat bedoel je hier precies mee?

Een bal rally slaan?

Nou, dat die niet direct wordt gescoord.

Dus dat er een rally-situatie komt.

Dus de Italianen verdedigen en die kunnen vervolgens aanvallen.

En je scoort of het wordt een rally of je maakt een fout of je slaat weer in het blok.

Dan krijg je natuurlijk het pont tegen.

Maar goed, ja, ik heb dat ooit een keer op een wiskundig congres verteld, dat de kans dan lager was.

Nou, daar kwam ik niet mee weg, want die kans is natuurlijk exact even groot, maar dat wist ik toen nog niet.

Dus ik heb bij de volgende actie, het was een redelijke paas, ik heb gewoon de bal naar Bas gespeeld en die slaat hem heel netjes in.

Een korte steek door het midden, eigenlijk een perfect uitgevoerde aanval.

Op de honderdduizenden subdubs die ik ooit in mijn leven heb gegeven, was dat de allerbelangrijkste.

Met volledig controle over mijn handelen, omdat hij direct uit een serve, paas, bal naar mij als spelverdeler en gewoon clean aanval, boom, klaar.

Daarna komt Bas aan serve, staan we 15-15.

Ik weet hem nu nog.

We komen daarna in een rally situatie, omdat de Italianen ineens iets heel geks gaan doen.

Die gaan ineens combinaties spelen, terwijl ze dat nooit deden.

Die speelden altijd straightforward.

Het is een volleybalterm, maar dat betekent dat iedere aanvaller loopt gewoon in zijn zone met heel veel snelheid de bal aan en die slaat ie.

En als je dat goed uitvoert is het eigenlijk nauwelijks tegen te houden.

Dat is heden ten dagen nog steeds zo.

Wij komen in de rally en uiteindelijk met een best wel lange rally weten we die bal te scoren.

Via Ron Zwerve en de Italianen, die duiken gewoon helemaal het net in met de blokkering.

Die waren de controle kwijt over hun handelen.

Dus Ron scoort.

Match point voor Nederland.

Opnieuw surf van Bas en die doet eigenlijk een laffe floatsurf.

Die wisselde af met een sprongsurf of een floatsurf.

Maar er stond best veel airco in de zaal.

Atlanta, een subtropisch klimaat, heel vochtig.

Dus veel wind was er ook binnen.

En zo'n bal die begint dan soms ook uit niets ineens dusdanig te dwarrelen.

Die valt als een baksteen naar beneden.

Italianen hebben moeite om hem te verwerken.

En we krijgen een makkelijke kans.

We krijgen een makkelijke rallybal naar onze kant.

En hetgeen wat ik had voorgenomen, om de bal niet naar Ron te spelen, doordat het in een rally situatie gebeurt, was ik niet bij machten om daar nog de tegenwoordigheid van geest te hebben.

En ik speel eigenlijk op de backbone, gewoon jongens, oké, er komt dreiging naar me toe, snelle bal naar buiten, naar Ron.

En op het moment dat ik de bal zie vertrekken, denk ik, oh jee, dat weet ik nog wel.

Nou ja, het was een perfect uitgevoerde aanval.

Ron slaat de bal hard in.

Maar die slaat hem op het masker van een Italiaan, van Vigor Borvolenta.

De man is helaas vroegtijdig overleden aan een acute hartstilstand.

Hij speelde omdat hij een gebroken neus had met een masker op.

En die bal die ketst gewoon vanaf zijn masker.

Boom, recht omhoog.

Normaal was zoiets out of bounds gegaan of gewoon een direct punt.

Door ook weer daar het bizarre toeval van zo'n matchpoint in een Olympische finale.

Recht omhoog.

De Italianen die normaal meesters waren om zulke soort ballen goed te verwerken, lopen elkaar weer in de weg.

En er komt een hele lousy onderhandse sedup naar links voor.

Waar op dat moment Andrea Gianni staat.

Ik heb vijf jaar met hem samengespeeld.

De grote veerduo's en heden ten dagen de bondscoach van Frankrijk.

Gouden bondscoach.

Slaat de bal recht tegen de antenne aan.

En die is dus ook in de tijd waarin er nog geen VAR was of superveel camera's.

Niet buiten de antenne omgeslagen.

Dat mag niet, maar er is geen scheidsrechter die dat ziet en zeker geen lijnrechter.

Maar hij slaat hem recht tegen de antenne aan.

17-15, Olympisch Goud.

En dat zijn twee bizarre punten geweest en rallies en eigenlijk ook het match point tegen dat wegwerken.

Ja, daar valt alles ineens samen.

Waar je met elkaar bloed, zweet en tranen tien jaar mee bezig bent geweest.

Ook de voorgangers uit het bankkrasmodel, waarin je gewoon nou tien jaar na dato van een start uit het niets.

de hoogste berg van Olympia betreedt.

Tjongejonge, kippenvel verhaal.

En wat ik me nog afvroeg is, als je aan het net staat, is het dan ook nog een soort mental game in dit geval tegen de Italianen?

Wordt er onderling wat gezegd tegen elkaar daar aan het net?

Zeker.

Nou, de mindgame is er zeker, want het is iedere keer een soort van pokergame tussen blokkering enerzijds en de aanvallende partij anderzijds, waarin de blokkerende partij natuurlijk de spelverdeler probeert te lezen.

En dat probeerden ze bij mij ook.

Wij hebben uiteindelijk door schade en schande geleerd om geen enkele code of signaal meer aan elkaar aan te geven, maar wij spreelden als het ware een soort van free game.

waarin de bal uiteindelijk vanuit de serve werd opgevangen.

En op dat moment riepen mijn aanvallers naar mij wat ze wilden hebben.

En dat gaf hun ook de ruimte om te anticiperen op de situatie zelf.

Lag de paas goed?

Kon hij op maximale snelheid?

Was hij meer naar links?

Moesten mensen anders aanlopen?

Of ging de middenman een andere call maken?

Maar we waren dusdanig getraind dat we op die manier alle informatie en de omstandigheden goed konden verwerken.

En ik ben een redelijke split-second-denker.

Dat hebben ze later ook allemaal een beetje een soort van uitgezocht, et cetera.

Dus ik kon die informatie heel snel verwerken.

En ik zag ook wel in mijn ooghoeken wat iedereen deed.

Want je kijkt in het volleybal natuurlijk altijd omhoog, omdat die bal daar vandaan komt.

En dan moet je, ja, die ruimtelijke oriëntatie moet heel goed zijn.

Achter je zie je niks, maar je voelt het gewoon op een of andere manier.

Je voelt of je aanvallers daar hangen, of dat ze onderuit zijn gegaan, of niet bij machten, of wat dan ook.

Dat voel je.

Dus nou, dat spel hebben we geperfectioneerd.

En dat betekende ook dat die Italianen die konden overal scouts zetten, of wat dan ook.

Ze hadden geen invloed meer.

Want ja, het gebeurde gewoon in een split second.

En uiteindelijk het verschil van mij als lange spelverdeler bleek ook.

Ja, ik sprong altijd naar mijn sedups toe.

En dat betekende door mijn lengte dat de bal minder hoefde te zakken naar mijn handen.

En omdat ik sprong, hoefde de bal ook weer minder te stijgen naar de aanvallers toe, omdat die al vlak in de buurt waren.

En dat betekende puur gewoon tijdwinst.

Dus de tegenstander kon zich niet meer instellen.

Omdat er gewoon geen tijd voor was.

En daarom zie je ook heden ten dagen dat bij ieder team speelt met spelverdelers van rond de 2 meter.

En soms zelfs nog ietsje daarboven.

Vanuit dit hele simpele principe.

Tijdwinst.

En dat is een evaluatie van tientallen jaren van volleybal van kleine spelverdelers naar veel langere spelverdelers.

Ik denk dat de kleinste spelverdeler van de toplanden is 1,95.

En dan zie je, nou ja, ik ben allemaal een soort van de frontrunner geweest van het lange spelverdelen.