Ja nazywam się Michał Sikorski, a moją
koleżanką
współprowadzącą
jest
Anna Tatarska. Dzień dobry.
Ale naprawdę jesteśmy podekscytowani, to
możemy powiedzieć z rączką na
serduszkach swoich,
bo się trochę szykowaliśmy do tego.
Będzie tylko lepiej. Będziemy mieć
wspaniałe gościnie. wspaniałych gości.
Czasem będziemy wracać do takich
intymnych naszych spotkań.
Tak, ale fajnie. Idziemy się, znaczy
tak, tak będzie fajnie, nie? To jest
podcast, który ma nazwę
Ale akcja.
Ale akcja. Nasz podcast Ale akcja jest
podcastem kulturalnym.
Mhm. wbrew wbrew pozorom
kulturalnołecznym,
czyli w dużym skrócie będziemy rozmawiać
o filmach, o seralach,
a bardziej o tym może nawet co to z nami
robi, i jak to jak to rezonuje z nami,
jak to rezonuje społecznie, co to nam
robi. Często po takich głośnych
zakończeniach jak ostatnio mam wrażenie,
że wszyscy żyją tym. Czy jeden numerek
żyje tak naprawdę, czy nie żyje? Bo są
różne wersje, różne teorie.
To prawda, są różne teorie i muszą być
różne teorie, bo my dzisiaj zaczynamy od
rozmowy o Stranger Things, które
niedawno zakończyło swój, no prawie
bliski dekady żywot po pięciu sezonach i
maksymalnie rozciągniętym sezonie
finałowym.
Tak, tak, tak. Ale w ogóle nie zapytałem
cię o to, jak sobie tutaj przedtem
rozmawialiśmy. Czy to ona żyje, czy nie
żyje? Wiesz co, szczerze mówiąc, chyba
nie ma to dla mnie znaczenia, bo ja
jakoś tak oglądam w taki sposób, że
lubię czytać o teoriach fanowskich,
no których jest bardzo dużo. No fani
czekali teraz przecież na dodatkowy
odcinek,
ale sama się nie jakoś nie nie
angażujesz w,
bo oczywiście nie jest to nie jest to
tak istotne i tak samo jak finał
pierwszego sezonu, no
ja ja lubię ten finał za to, że on mi
przypomniał o tym, że ten serial się
kiedyś zaczął, bo mam wrażenie, że
pierwszy sezon ja w ogóle przegapiłam.
Zaczęłam ten serial oglądać już trochę
później, chyba jak mi wjechał.
Ja, ja, ja podobnie. Wydaje mi się, że
przy premierze trzeciego albo drugiego
sezonu
to bardzo często tak jest, że się wraca
i ludzie, którzy w ogóle nie byli w tym
uniwersum muszą to nadrobić. Y, ale i
tak mam poczucie przejścia tej drogi z
bohaterami. Mimo że nie tą dekadę temu
czy 9 lat temu, nie wtedy zaczynałem, to
to mam poczucie, że się trochę dorastało
z nimi, choć to nieprawda. No jest to
trochę iluzoryczne, bo też wiesz, tu się
nie zgadza wiek ani czasy, w których
żyjesz. I też w ogóle bardzo ciekawe
jest to, patrzę na to wśród moich
znajomych z różnych prac, którzy są z
różnych takich bani kulturalnych, też są
w różnym wieku, że każdy mówi, że ten
serial jest o nim, a mówią to na
przykład 60atkowie, 50latkowie,
30latkowie, ale też nastolatkowie, bo
Stranger Things ma bardzo dużą taką
fanowską bazę wśród grupy typu 13, 17 i
mam wrażenie, że dla każdej tej grupy, w
zależności od perspektywy z jakiej
patrzysz, to ten serial jest pewnego
rodzaju fantazją na temat Dora
dorastania tylko albo fantazją na temat
dorastania, które miałeś, a świat się
zmienił i teraz jest wiesz inaczej,
gorzej i już nie ma, nie wiem, winyli i
i rowerów i Game Boya, tylko właśnie
wszystko jest na TikToku. Albo być może
od drugiej strony, od dołu to jest
fantazja. Co by było, gdyby można było
zapanować nad tym, do kogo się dzwoni,
kto jest posiadaczem jakieś informacji,
kto jest powiernikiem, powierniczką
tajemnic, bo jednak w latach chyba 83
zaczyna się zaczyna się akcja.
No jest to bardzo ograniczone i ten
świat wydaje się prosty do opowiedzenia.
Wydaje mi się, że też nieprzypadkowa
akcje dzieje się wtedy, kiedy nie mamy
smartfonów,
nie jest nie jest rozwinięty internet,
bo łatwiej jest prowadzić narrację.
Łatwiej jest dystrybuować informacją,
łatwiej jest mówić widzowi, kto co wie,
co posiada, jak się dowiedział. Dzisiaj
jest to trudniejsze, dlatego wiem, że
dla ludzi, którzy dziś są bardzo młodzi,
jest to właśnie taka wsteczna fantazja.
Nie wiem czy czy można tak powiedzieć na
temat tego, że jest jakieś jest jakiś
jakiś jakieś wyobrażenie bezpieczeństwa
w dorastaniu w tych latach 80. Ale też
też moje myśli czasami chodzą bardzo
dziwnymi drogami. Kojarzą mi się rzeczy,
które mogą być zaskakujące, ale myślałam
też o tym na jakim musisz być etapie
świadomości, żeby uwierzyć i się
otworzyć na to, co się dzieje w tym
serialu fabularnie. I przypomniało mi
się, jak ostatnio był ten straszny pożar
w Szwajcarii i wszędzie krążyły filmy od
nastolatków, którzy byli w klubie i jak
ten pożar się zaczął, to wszyscy
wyciągnęli telefony i zaczęli to
filmować. I wracam tutaj do Stranger
Things, bo myślę sobie, że jednak to
jest całkiem, wiesz, inny świat, w
którym jako nastolatek trochę też
wchodzący w dorosłość masz w sobie
jeszcze przestrzeń na ten rodzaj
fantazji, mrocznej fantazji, która
jednak też jest wiesz jakimś pokłosiem,
nie wiem, Filipa Kadika czy w ogóle
Tolkiena i i te potwory, które tam się
pojawiają już potem dosłownie mogą być
takie gęste metaforycznie i tyle rzeczy
może to oznaczać kontra świat, w którym
Nastoletniość to już nie jest wspólne
granie w gry planszowe i wiesz i
szeptanie o dziewczynach, tylko jest po
prostu kompulsywnym dokumentowaniem
każdej sekundy życia, które cię w pewnym
sensie tak bardzo odcina od emocji.
Emocji, które przecież też odpowiadają
za to przejście w świat fantazji do tego
stopnia, że ktoś ci mówi parzy i masz
ogień centralnie przed swoją twarzą i
naprawdę jak jakiś robot albo zombie to
co robisz to wyciągasz telefon i i
filmujesz. Więc w tym sensie wyobrażam
sobie, ale wyobrażam to sobie, bo jestem
starsza przecież i nie wiem, że myślę,
że jest pokolenie, dla którego ta
rzeczywistość jest czymś absolutnie
fascynującym i jako fantazja, znaczy ta
fantazja nie dotyczy tylko upside down,
wekny, dementorów i jakby tego tego
wszystkiego, tylko w ogóle dotyczy jakby
rzeczywistości społecznej, relacji,
kształtu przyjaźni i wszystkich
wszystkiego co robią ci bohaterowie
zanim wiesz zostają po prostu bohaterami
ostatniej akcji.
Jasne, ale wydaje mi się, że pewnego
rodzaju ukojenie przynosi to, że WKna
jest jednak nazwana, nazwany
i my się czegoś dowiadujemy o tych
potworach. Próbujemy zdekodować ten ten
świat, próbujemy zdekodować tych złych
ludzi, którzy się tam pojawiają w tym
serialu. I wydaje mi się, że to przynosi
jakiegoś rodzaju ukojenie jednak, że my
widzimy świat, w którym są dobrzy i źli.
I ci źli są nazwani. My też oglądamy
sobie pod kocykiem siedząc i i to i to
zło w tym sensie nas nie dotyczy,
bo jest nazwane, bo bardzo łatwo je
nazwać. A dzisiaj mamy to to jest przez
taką dezinformację, która się szerzy i
fake newsy. My już tak naprawdę nie
potrafimy
jasno wskazywać tego, co jest
zagrożeniem. Nawet yyy stąd może ta
potrzeba dokumentowania, żeby wiedzieć,
móc przeanalizować, później zebrać y
dowody. M bo super się to łączy. Ja się
zastanawiam właśnie z czym dzisiaj widz
siada do do oglądania tego serialu. Y i
w jak bardzo jest m przebodźcowany, jak
bardzo jest zestresowany y i widzimy tam
swoje odpowiedniki, bo ludzie mówią
właśnie, że to jest o nas, o nas, o nas,
ale my też jesteśmy ludźmi, którzy się
bardzo dużo boją. Boimy się o
przyszłość, boimy się o rzeczywistość,
boimy się o to, co będzie. Trochę
udajemy, że pewnych rzeczy nie ma, bo
byśmy zwariowali
bojąc się. I widzimy te bezradne
dzieciaki na początku, które stawiają
czoła tym potworom. No i a wydaje mi
się, że podświadomie nam ukojenie
przynosi to, że te potwory są jednak
nazwane.
Mm.
No i że tam wygrywa. Kto wygrywa? No
ale to też jest interesujące, bo myślę
sobie, że każdy z nas przeszedł taki
etap w życiu, kiedy bał się jakiegoś
rodzaju potwora zza lampy, prawda, albo
z podłóżka. I i chyba takim też kluczem,
jednym z kluczy do tego ogromnego
sukcesu Stranger Things jest to, że to
jest tak naprawdę film o najbardziej
wrażliwym momencie dorastania, nie? o
tym wchodzeniu w ten moment, kiedy zaraz
ci wyrasta pierwszy wąs i nie wiesz, czy
go zgolić, czy jednak należy go wiesz po
prostu zawinąć trzy razy i obnosić
dumnie w prawo i w lewo. No i oczywiście
to może jest taka płaska metafora, żeby
powiedzieć, że to jest tylko o tym, bo
bo bo nie
no nie, ale właśnie fenomen tego serialu
pokazuje, że nie tylko, że ludzie ciągle
znajdują rzeczy, które ich kręcą.
Oczywiście samo to, że serial stał się
jakimś fenomenem popkulturowym powoduje
to, że więcej osób go ogląda, dużo osób
czuje się zobowiązanych, żeby żeby
oglądać i coś tam znajduje. Ale też
rozmowa, którą tutaj podsłuchaliśmy, że
przed wejściem na antenę do naszego
podcastu, że dużo starsze od nas osoby
ze względu na muzykę.
Mhm. No tak, u mnie, u mnie w radiu jest
przecież cały szał na na ten serial, a
też oczywiście to są starsi koledzy,
którzy na przykład oglądają to ze swoimi
nastoletnimi dziećmi, czyli w ogóle mają
ten moment, wiesz, łączenia
międzypokoleniowego i siedzą razem obok
siebie, każdy ogląda co innego. No ale
właśnie ci wszyscy ludzie,
ale ci starsi mogą powiedzieć: "Widzisz,
to jest David Boy,
tak?" A to jest Kate Bush. Tak, ale
fajne, fajne,
ale rzeczywiście
wydaje mi się, że to takie rzeczywiste
ruszenie całej jakiejś takiej wiesz
wstecznej, nostalgicznej przestrzeni
muzycznej i sprawienie, że ona znowu
jest cool, prawda? Że że jest w tym jest
w tym coś coś wspaniałego,
bo
te rzeczy są niesamowicie jakościowe. To
znaczy może to tak uderza, wiesz, z
opóźnionym zapłonem, ale jednak y to
jest jeden z tych seriali, gdzie te
ścieżki dźwiękowe też żyją. osobno jest
milion stron, gdzie są zebrane wszystkie
utwory z każdego odcinka, gdzie jest
cała interpretacja ścieżki narracyjnej.
Są oczywiście poszczególne utwory, tak
jak no słynne Running Up the Hill, Kate
Bush, które no wystrzeliły do miliardów
jakiś odsłon na na wszystkich możliwych
platformach po tym, jak zostały
wykorzystane. Ale w tym sensie jest to
portal do czasów, gdzie piosenki mogły
mieć siedem minut, gdzie instrumenty
były nagrywane jeszcze na rzeczywiście
istniejących i i to też pasuje
do tego świata, wiesz, na przykład y
rowerów i właśnie muzyki na fizycznych
nośnikach. Ja będę wracać do tych gier
planszowych, bo to jest jakby mam
wrażenie, że że dla nas to jest portal
do do świata, gdzie jeszcze
rzeczywistość miała w sobie coś
namacalnego, nie? że my teraz my trochę
mniej, a nasze dzieci dużo bardziej będą
żyły w świecie, który jest w dużym
stopniu wirtualny, który jest projekcją,
z tym jak się rozwija sztuczna
inteligencja. Trudno mi jest nawet
powiedzieć jakie wyobrażenie na temat
rzeczywistości będą miały nasze dzieci,
gdzie wiem, że wiesz w ich telefonie
jakieś deep fejki czy to jest po prostu
część rzeczywistościennie.
Tak więc
ja mam trochę tak, że jak w tym roku
spadł śnieg, pierwszy chyba od
dziewięciu lat taki autentycznie, to w
tym świecie, gdzie wszystko stoi na
głowie, gdzie wszystko jest strasznie,
gdzie wiesz, mamy za granicą po prostu
tuż obok wojnę, gdzie w Stanach, o
których opowiada przecież Stranger
Sings, to też jest pocztówka do stanu
sprzed tej obecnej rewolucji, tak, która
która postępuje teraz coraz bardziej
dynamicznie.
Jak spadł ten śnieg i popatrzyłam na
niego, to miałam przez chwilę takie
wrażenie, że że jednak coś w tym świecie
działa, wiesz, że znowu tak jakby świat
przypomniał, że że potrafi działać
dobrze, że potrafi istnieć i że takie
rzeczy, które kiedyś wyznaczały rytm
codzienności, że one są. I dla mnie w
pewnym sensie Stranger Things też jest
tego typu,
wiesz, doświadczenie,
ale dla nas dzisiaj międzypokoleniowym,
ale nie wiem czy to przetrwa próbę czasu
i czy będzie właśnie za 20 lat, ale
uważam, że nie tak powinno się
wartościować filmy czy seriale, że coś
będzie coś się stanie legendą, coś
przejdzie do historii, a coś nie, ale to
nie znaczy, że
to ten serial nam nie dostarcza dzisiaj
takich emocji, jakich nam dostarcza. To
nie znaczy, że y nie jest jakimś
połączeniem też międzypokoleniowym albo
w ogóle międzyrelacyjnym, bo dużo się i
o samym właśnie finale rozmawia, jak ze
znajomymi się spotykasz. A co do śniegu,
o którym powiedziałaś, to dzisiaj y
jadąc do przedszkola, powiedziałem
swojemu dziecku, które narzekało na to,
że mu zimno, że słuchaj, a może to jest
ostatni śnieg, który ty widzisz w życiu
i on w ogóle mówi: "Co ty, co ty
mówisz?" Ja się tak złapałem na tym,
nie, dobra jakby nie nie chcę straszyć,
nie chcę opowiadać, ale doceńmy te zimę,
która jest właśnie y co, ale być może
już teraz myślimy o tym jako pocztówce
ze starego świata i i starego porządku,
że że taki śnieg, przez który trzeba się
przedzierać, to jest coś, czego być może
nie doświadczymy. No w tamtym roku w
ogóle nie było zimy w Warszawie.
Pamiętam, że jak spadł śnieg Pamiętam,
że jak spadł śnieg, to powiedziałem
swojemu dziecku, że jutro wyciągniemy
sanki i y zawiozę cię do przedszkola.
Rano już tego śniegu nie było, więc w
tym roku jak się pojawił pierwszy tam y
minimalna ilość śniegu, to wyciągnąłem
sanki, bo stwierdziłem, być może to jest
jedyna okazja w roku, że żeby to zrobić.
Na szczęście mamy taki czas jak teraz i
ma być jeszcze ma być jeszcze trochę y
ten śnieg obecny z nami, ale y
rzeczywiście jak opowiadasz o pocztówce
z rzeczywistości, która która nie
istnieje, to myślę sobie o tym, czy my
ogólnie jako społeczeństwo nie jesteśmy
w jakimś obcowaniu z takim światem,
który odchodzi. Tu nie chcę wpadać w
takie dekadenckie.
Myślę, że to jest fakt. To wiesz, to
ale myślę, że że tak jest. I teraz się
zastanawiam właśnie, czy czy ten serial
nie podbija właśnie tych dekadenckich
nastrojów, bo jest opowieścią ze świata,
który który nie istnieje y przez sam
sposób komunikacji. Ja naprawdę na to
zwróciłem uwagę, jak zaczynałem oglądać
ten serial, czyli tam jakiś czas temu,
nie ten pierwszy sezon, że to
umiejscowienie akcji, gdzie są te
krótkofalówki,
to jest tuż przed rewolucją cyfrową. Czy
ty miałeś jeszcze w ogóle na przykład
internet na telefon? Czy nie przeżyłeś
tego?
No mam teraz.
Nie chodzi mi o to nie internet w
telefonie sponsora.
Nie, nie chodzi mi o to, że jak się
pojałem, że pamiętam, bo ja miałem jako
pierwszy w klasie, chyba w piątej albo w
czwartej telefon z aparatem i tam był
internet, na który nie można było
wchodzić, bo on zerał ogromne ilości
pienędzy.
To jest to jest to ten moment, w czym
widać, że jest między nami 10 lat
różnicy. Ja ci wytłumaczę, patr patrz
mnie na usta, że masz telefon
stacjonarny w domu.
Pojawia się internet,
że jest neostrada. I nie wymieniaj
Marek, będzie trzeba klikać. A nie ma,
nie ma, to już jest retro. No to pasuje.
I że i że żeby się połączyć z tym swoim
komputerem, który jest stacjonarny,
wielki i przeważnie wtedy jeszcze biały
i odpalić na przykład, nie wiem,
Napstera czy coś takiego, co co już nie
istnieje, czy Skypea, y, y, który to już
nie istnieje.
Mówimy w ogóle o wypikamy, a tu nie no
słuchajcie, to muzeum wszystko już
umarło. To musiałeś się łączyć przez
telefon i było cały czas ej wyłącz już,
bo muszę zadzwonić do cioci. A ty tak,
ale że podłączyła się kablem do takiego,
ale że nawet, że jakby sygnał był
zajęty, bo był wykorzystany na coś, na
coś innego. Nie było niczego, wiesz, w
powietrzu i że to jest ten świat, że
jakby w powietrzu w Stranger Things jest
niepewność. Są to jakieś, wiesz,
tajemnicze po prostu drobinki spadające
w upside down. Y, ale jakby nie ma ka
internetu, wiesz, jakiś takich rzeczy,
które ten jest namacalna przyjaźń, są
relacje, jest tęsknota, jest bardzo
właśnie dużo też fizycznego kontaktu, co
dla mnie jest piękne. Ja w ogóle kocham
bardzo wszystkie filmy, które na
przykład chwytają chłopięce dorastanie w
taki czuły sposób, bo to jest coś, czego
mam wrażenie w życiu też mamy mało i
jest mało czułości męskiej. Zaraz jest.
Co go tak ściskasz? Czy tam jest jakiś
temat? Czy tu o coś chodzi? Dlaczego się
z nim przytulasz? Nie, zobacz ile
bohaterowie w Stranger Things, ci młodsi
i potem oni są blisko siebie, nie? Oni
się wspierają, oni się dotykają,
przytulają się, klepią się po plecach,
spędzają ze sobą czas.
To też jest fenomen dla ludzi z
młodszego pokolenia, którzy mogą to
oglądać. A może nie tylko z młodszego
pokolenia, może dla nas też, że takiej
tęsknoty właśnie za za tego rodzaju
przyjaźnią, za takiego rodzaju
niewinnością, y i spokojem, bo wbrew
temu, że tam się bardzo dużo dzieje i
jest akcja i tak dalej, to mam wrażenie,
że bardzo zwracamy uwagę na te momenty
takie bardziej ciepłe pomiędzy
postaciami gdzieś w piwnicy, w we
własnych pokojach, gdzie gdzie ta
przyjaźń i i spokój trwa, że my w ogóle
tak mało doświadczamy spokoju. W ogóle
jakkolwiek nie brzmi to jak jakiś wielki
frazes, to to spokój jest czymś, czego
nam brakuje. Że ciągle zresztą w ogóle w
filmach mam wrażenie, że tak postrzegamy
postaci, że jak na przykład bohater
jedzie autobusem, to my widzimy tych
ludzi w autobusie i oni tak sobie
przeżywają czas i to jest ich życie. A
my nie przeżywamy takich chwil, bo jak
jesteśmy w autobusie, to myślimy o
miejscu, w którym zaraz będziemy, albo
się spóźniamy, albo albo tak, że nie
doświadczamy takich rzeczy, które no
siłą rzeczy są pomiędzy wielkimi
wydarzeniami w życiu albo ważnymi
wydarzeniami, które trzeba zrobić albo
nawet się nie chce. I a tutaj jednak
masz soczewkę, która skupia się na tym,
co jest pomiędzy tą wielką akcją, końcem
świata, potworami. Jest cisza, spokój,
bycie ze sobą w pokoju.
Tak, tak. Ale też myślę o tym, że bardzo
długo czekaliśmy na ten finał. On też
oczywiście z powodów marketingowych i
strategicznych i rozmaitych został,
wiesz, podzielony na te na te trzy
uderzenia.
Ale zobacz, w jakich czasach ten serial
ląduje, nie? i jakby jak bardzo
napakowany metaforycznie, ale nie tylko
metaforycznie się robi, bo się z tego
robi znowu wkraczamy w nostalgiczne, a
może już wrąc jakie jakieś turpistyczne
tematy, że to jest opowieść o świecie,
którego już nie ma w takim realnym
sensie. To znaczy to jest Ameryka nie
tylko właśnie tak jak powiedzieliśmy
sprzed rewolucji cyfrowej, sprzed
kryzysu finansowego 2008
roku.
To jest czas gdzie dwie dorosłe osoby
mające zwykłą pracę typu nie wiem
listonosz i pani pracująca w sklepie, bo
przecież Winona Rider po prostu pracuje
w sklepie wielobranżowym, było je stać
na utrzymanie domu. Można było te dzieci
posłać do szkoły. Te dzieci mogły mieć
jakieś jakieś zajęcia. nie było tego
parcia, że twoje dziecko musi mieć
hiszpański zaraz po angielskim, a potem
karate po judo i nie wiem i jeszcze
najlepiej fortepian w międzyczasie, że
ten świat jakby miały ręce i nogi i może
dlatego dało się do tej rzeczywistości
wrzucić tą odwróconą rzeczywistość, a
potem jeszcze kolejne wymiary, bo ten
świat realny, jakkolwiek nieidealny
oczywiście on w ogóle stał tak i i on
działał i że jak porównamy to do tego,
że ten finał ląduje w momencie drugiej
prez prezydentury Trumpa i wszystkich
rzeczy, które się dzieją, które
chciałabym powiedzieć, wydawały się
jeszcze jakieś czas temu niewyobrażalne,
ale trudno jest to zdefiniować, bo mam
wrażenie, że ta granica tego, co jest
wyobrażalne się przesuwa po prostu
aktywnie. Tak, że jak zaczynaliśmy
rozmawiać, to ona była gdzie indziej niż
jest w tym momencie i będzie jeszcze
dalej jak jak skończymy,
ale że nie dałoby się zrobić serialu o
tym, co jest niemożliwe dzisiaj, że to
są takie frazesy, bo dzisiaj w pewnym
sensie wszystko jest możliwe. Dokładnie
tak, bo wydaje mi się, że twórcy serialu
bardzo dobrze łapią taki nastrój tego,
że jest coś jest jakieś
niebezpieczeństwo i to ktoś nam zgotuje
jakiś straszny straszny los.
A to jest jeszcze zimna wojna, to jest
proste, nie?
O tak, tak, tak. No chociaż eksperymenty
i tak dalej to y to wyobraźnia sobie
może bardziej poszaleć. No ale tak jak
powiedziałeś, no granica się przesuwa i
mam wrażenie, że my zastanawiam się czy
nas to interesuje, czy już nie chcemy o
tym słyszeć, bo ta granica jest tak
daleko, jest tak dużo zagrożeń i one są
tak niełatwe do wyobrażenia sobie
jakkolwiek granic tego zagrożenia czy
czy charakteru, że po prostu odciągamy
takie myśli od siebie i i czy to jest
właśnie czas, kiedy my chcemy o tych
zagrożeniach myśleć, czy już nie
jesteśmy w stanie ich odsuwamy.
No to jest interesujące, dlatego że
wydaje mi się, że Stranger Things
ewidentnie działa jako seans
eskapistyczny. To znaczy teraz tutaj
siedzimy, to możemy wiesz analizować,
przykładać różne kalki, nie wiem,
antropologiczne i wyciągać wnioski, ale
jednak samo doświadczenie oglądania
paradoksalnie, mimo tych wszystkich
okropieństw, napięć, zwrotów akcji i
potworów jest doświadczeniem raczej
chyba z gatunku kojących. No bo czy ty
miałeś wątpliwości, że wszystko się
skończy dobrze? Znaczy tutaj wiem, że
ktoś by powiedział, że się nie skończyło
idealnie, tak? Ale zobacz, były całe
dyskusje w internecie na przykład o tym,
że bracia Dafer nikogo nie zabiją, nie?
Że że że wiadomo, że no jesteśmy po
finale, więc to nie jest spoiler, że na
przykład śmierć Steva była tak jakby
wstrząsającym wydarzeniem, że jakby nikt
się więcej nie posunie, bo ten serial
nie jest nie jest o tym. Nie,
tak, ale oczywiście, że jest coś jest
coś kojącego w tym, ale wydaje mi się,
że właśnie przez to, że dobrze mamy
nazwane, że wiy
źródło tego zła namierzyć i i nazwać. No
ale to w ogóle yyy jest historia o tym,
dlaczego dlaczego oglądamy rzeczy
straszne i przerażające, choć uważam, że
w przypadku tego serialu nie, bo to
właśnie bardziej działa kojąco, bo
jesteś po tej stronie dobrej i bardzo
lubisz tych tych ludzi. No ale
psychologia tego, dlaczego, dlaczego się
w ogóle ogląda horrory i straszne rzeczy
i dlaczego ludzie chodzili bardzo
chętnie na egzekucję kiedyś i oglądali,
no są takie proste tłumaczenia, że
dlatego, że żeby widzieć kto wiesza i
kto jest wieszany. No i żeby po prostu
nie być nie być w tych rolach, żeby mieć
takie y rozeznanie. No ale mimo wszystko
jest nas jakaś potrzeba też oglądania
brutalnych rzeczy.
No ale wiesz, takie najczęstsze
uzasadnienie tego jest takie, że w kinie
to się dzieje poza tobą, tak? że
oglądasz to w warunkach kontrolowanych i
wiesz, że jest to fikcyjne. Nie wiem na
ile zmienia to doświadczenie taka
głęboka projekcja, identyfikacja, która
tutaj zachodzi, bo mam wrażenie, że dużo
osób naprawdę ogląda ten serial całymi
sobą i że to jest o wiele głębsze i
bardziej intensywne doświadczenie z tego
względu, że że ponieważ tam są
ponaciskane te emocjonalne guziki i i ci
bohaterowie nawet jeśli się technicznie
bardzo różnią od ciebie to czujesz z
nimi jakąś taką głęboką więź traktujesz
ich
osobiście. bardzo dobrze napisane i
bardzo dobrze zagrane i dlatego nawet
jak nawet jak się z czymś nie nie jesteś
w stanie zidentyfikować nie nie żyłaś w
Stanach nie masz tylu lat to jest inna
płeć ale jak coś jest prawdziwe to ma
taki rdzeń w sobie i zawsze się z tym
będziesz w stanie
jakoś porozumieć znaleźć nić
porozumienia i podobieństwa bo
a co ty myślisz o o tych no
kontrowersjach no jak masz serial który
wywołuje tak intensywne natychmiastowe
reakcje I szczególnie, że funkcjonuje w
czasach innych niż czas akcji, prawda,
gdzie mamy właśnie tą natychmiastowość
mediów społecznościowych, wielość
kanałów nadawczych i jakby po prostu
kakofonie opinii. To co myślisz o
gorącej dyskusji na temat tego, że
jednak finał jest rozczarowujący?
No można się o to pokłócić.
Będziemy nie kłóc się,
nie? Nie, ale ale już oczywiście brałem
udział w takich rozmowach i ktoś powie,
że że jest rozczarowujące i tak dalej.
Ja
ilekroć no mało jest seriali, które się
w ogóle skończyły dobrze i te końce były
zaplanowane, a nie jest to jakieś
odgrzewanie
kotleta i jakby próbowa no odcinanie
kuponów od tego co co się udało zrobić.
Wydaje mi się, że gdzieś od drugiego,
trzeciego sezonu,
przynajmniej to było planowane na na
taki koniec, na
ten rodzaj zakończenia, ten
poprowadzenia wątków, bo wydaje mi się,
że jak ktoś siada do pisania pierwszego
sezonu jakiegokolwiek serialu, to
przeważnie jest tak, że dla stacji
trzeba napisać pomysł na na drugi sezon.
Mhm.
A a jak mamy do czynienia z takim
dziełem, no to to właśnie gdzie gdzie
kiedy dochodzi, kiedy jest moment, kiedy
się to w ogóle planuje? Wydaje mi się,
że w przypadku tego serialu w okolicach
drugiego sezonu to zostało tak
zaplanowane, rozpisane,
obmyślone na pięć sezonów. No tutaj
dostaliśmy w trzech częściach y ten tą
piątkę. Ja tam te dwie akurat na raz
teraz nadrabiałem te
Ja cały czas zostawiłam sobie jeszcze
ostatnie 10 minut mam nieobejrzane,
wiesz.
No
ale ja myślę, że ja teraz wrócę w ogóle
i będę pierwszy.
Ale to mówiłam ci, że ja dokładnie
ostatnio to robiłam, że że jak się
pojawiły takie dziennikarskie
przeglądówki przed premierą piątego
sezonu, to że zaczęłam oglądać je
równolegle z pierwszym sezonem. I też
było w tym coś takiego wzruszającego, bo
y oni oczywiście mają dużo większy
budżet, tak? Im dalej w plan, no to tym
większe możliwości. Przecież wiesz,
wszystkie te sceny z piątki, te wybuchy,
te efekty komputerowe, jakby Wekna,
który który mam wrażenie rośnie po
prostu z sezonu na sezon i ma coraz
więcej po prostu falujących odnóży i
jakby coraz bardziej się zmienia, że ten
pierwszy odcinek to był taki niemalże
Jurassic Park, wiesz, bo to jest jakby
też duet twórczy, który jest ewidentnie
ukształtowany przez w ogóle kino Nowej
Przygody i przez taką wyobraźnię, która
przyświecała też całej rewolucji
kinowej, którą wiesz y którą utożsamy
utożsamiamy Spielberga czy nie wiem yyy
Lukasa i myślę, że też o to chodzi i że
dla mnie w tym sensie ta kultowość
Stranger Things też się wiąże z tym, że
chyba jest to jedno z niewielu
doświadczeń teraz, które ma potencjał
zaoferowania równie rewolucyjnej
wartości doświadczenia kinowego, co
Jurassic Park miał do zaoferowania w tym
93
albo Pierwsze Gwiezdne Wojny w bodajże
78.
Wow. To jest bardzo ciekawe, bo jeszcze
wracając do końca, wydaje mi się, że
trudno jest kończyć takie duże rzeczy,
ale ja płakałem, ale też mając poczucie,
że to jest no, że się rozstaje,
że to jest koniec, ale to jest jak z
przyjaźniami, jak
które się rozpadają i i kończą, to też
trzeba mieć poczucie, że że to nie
znaczy, że nie było fajnie wcześniej i i
nie może być już tak jak kiedyś. I to
jest wzruszające, bo, bo, bo takie
dzieła sztuki, no jakim jest ten serial
na pewno, to jest jak pewnego rodzaju
znajomość, jak człowiek, którego by się
spotkało. Czasem to jest taka znajomość
jak na wakacjach i wyjeżdżasz, masz 9
lat i mówisz: "Na pewno się kiedyś
spotkamy, ale wiesz, że się wiesz, że to
się nie wydarzy".
No i super jest takie, super jest takie
rzeczy przeżywać, więc w tym sensie
emocjonalnie jakby dla mnie dowozi ten
to, to to zakończenie. Ale ciekawe jest,
no też mam doświadczenie grania w
serialu i zrobienia pierwszy raz w życiu
kontynuacji. A rozgrałem tak.
W każdym razie no jest taki przychodzi
taki moment y kiedy się robi pierwszy
sezon i to jest jakby
i nie wiesz
i nie wiesz, ale jest to twoje, jest to
twórców ludzi, którzy to robią,
a później przychodzi moment, który jest
wspaniały jakby sukcesu i dobrego
przyjęcia, ale nagle staje się to
własnością wszystkich innych. Tak,
no bo no bo każdy ma teraz swoje teorie.
Każdy mówi: "Mam nadzieję, że mi nie
spieprzycie serialu" i twórcy z Maćkiem
Buchfaldem rozmawiają o tym reżyserem.
On mówi: "Ale jak mamy wam nie zepsuć
serialu? To jest, on mówi, mój serial,
który ja tworzę i to ja też zrobiłem to,
co tobie się podobało, więc zaufaj mi,
że, że będę wiedział, gdzie to
poprowadzić. Ale to się dzieje, że
przepraszam za dygresję, ale że na
przykład ktoś może powiedzieć: "Nie, no
ksiądz Jakub nigdy by się tak nie
zachował."
Tak, tego nie usłyszałem. No ale
oczywiście są teorie, to komu się nie
podoba, to już nie jest to samo, to
powinno pójść w inną stronę. No i to
jakby
komercja, biznes, super.
Komercja, biznes, czuć pieniądz, to
zrobione w AI.
No, no, no. Bardzo dużo.
Ale co, ale przepraszam, co było
zrobione w AI? No te wszystkie piękne
kadry Nilsa Krone w drugim sezonie 1670.
Myślałem, że kiełbasa
też mogła być zrobiona. No, no nie wiem.
No ale wracając do
Stranger Things, który nie było
kiełbasy, bo gdzie nie było kiełbasy,
że ile widzów, ile widzek, tyle, tyle
teorii i tyle trochę wyobrażeń i
oczekiwań i też wydaje mi się, że trzeba
mieć taką pokorę. Oczywiście mogą się
nam nie podobać rzeczy, mogą się nam nie
podobać filmy i książki. To jest super,
jak się nie podobają. Ale też trzeba
zaufać komuś. No to tak, jak się
spotykasz z kimś na pierwszą randkę. No
i można być rozczarowanym, ej, czemu ty
nie jesteś taka, jak sobie wyobraziłem,
tylko mieć ten czas, żeby zobaczyć
człowieka drugiego. No i
no ale czasami nie trzeba oglądać jednak
dłużej niż 10 minut, prawda?
No na pewno to nie jest piąty sezon.
To prawda. Może, może tak być. Ja
jeszcze o jednej, o jeszcze jednej
rzeczy myślę, jak myślę o tym serialu,
która jest pozaserialowa, ale w tym
sensie nie, że mówimy o tym, że jest to
jakby życie poza ekranem, że nie chodzi
tylko o to, co jest w serialu, ale to co
on z nami robi. Także przecież o tym
głównie chcemy rozmawiać, że jest
jeszcze cały aspekt kim się stali
ludzie, którzy wystąpili w tym serialu.
jest coś, co ty znasz o wiele lepiej ode
mnie, czyli jak się wcielasz w postać,
która właśnie
no zdobywa widoczność, budzi sympatię
albo i nie, zaczyna być trochę
własnością widzów i oni jakby pojawiają
się jako jakaś grupa czy jakiś kontekst
w ogóle, w którym funkcjonujesz, że
tutaj mamy kilka tych niesamowitych
historii osób, które bardzo młode
zaczynały. To były ich pierwsze role.
Dzisiaj 10 lat później są wielkimi
gwiazdami, ale mi nie chodzi tylko o tę
karierę. Tylko, że o to, że ten serial
będąc tak bardzo na świeczniku i ci
ludzie będąc cały czas dyskutowanymi,
też pokazali nam jak w dzisiejszych
czasach wygląda temat tej dziecięcej
kariery. Wiesz, te dzieci w filmie to
jest coś do czego się zawsze wraca w
różnych dekadach, w różny sposób.
dziecięce gwiazdy, prawda, w latach 50
czy no bardziej 50, 40 jako własność
studiów, wiesz, faszerowane lekami po
prostu od siódmego roku życia, prawda,
tylko zwiększane dawki,
przerabiane na starych albo z kolei ze
starych przerabiane na na młodszych z
długą listą rzeczy, które wolno robić i
nie wolno. I i i w pewnym sensie
Stranger Things też dało nam taką
laboratoryjną nomen omen próbkę, żeby
się przyjrzeć jak to wygląda w
dzisiejszych czasach. I na przykład cała
dyskusja wokół Milly Bobby Brown, która
no zaczynała ten serial,
jak ona teraz wygląda, dlaczego ona jest
taka dorosła, jak ona się ubiera, że
przecież nie wiem, zaczynała właśnie
jako wiesz ścięta na na zapałkę
chłopczyca, ale o pięknej oczywiście już
wtedy twarzy, a teraz nie wiem, że
wiesz, przychodzi na czerwony dywan,
jest zawsze coś niedobrze, zawsze coś
nie tak. Ludzie komentują jej jej
wybory, krążą takie takie,
no wszyscy jesteśmy znienawidzonymi
ciotkami z Wigilii, których nie
nienawidzimy i przez które zrywamy więzi
rodzinne. A a jest na coś takiego, że
czujemy się, że aktorka jest właśnie
naszą własnością, bo bo z nią
dorastaliśmy i i się wydaje, że ja teraz
mogę oczekiwać tego, jak ona ma
wyglądać, albo co ma sobą reprezentować,
albo czy ma mieć zrobiony jakiś zabieg,
czy nie ma mieć, czy ma być pomalowana,
czy nie ma być pomalowana. No to wydaje
mi się, że to nie dotyczy tylko
dziecięcych karier aktorskich, ale w
ogóle naszego podejścia takiego
hipokrytycznego, bo my takich zachowań
nie lubimy, a później widzimy, że jest
ich pełno nawet wśród wśród znajomych,
bo na początku nie nie wiedziałem o czym
mówisz, później już doskonale wiedziałem
i akurat w przypadku w przypadku tej
aktorki, no to totalnie y mamy takie
mamy bardzo dużo rozmów, mam wrażenie,
których się którym się przysłuchuje
właśnie jak powinna robić, czy ona się
powinna bardziej uśmiechać, a ona już w
ogóle nie rusza twarzą i tak dalej. I no
jest to takie ryzyko albo nawet cena,
którą się płaci, że jak się wychodzi na
świecznik, że mogą mówić dobrze, ale
mogą mówić też źle i ktoś sobie to prawo
po prostu rości. No
ja się śmieję dlatego, że zastanawiam
się czy jesteś w stanie wytypować ile
razy w swoim życiu Jamie Cumbellbower
grający wenę będzie na imprezie
poproszony, żeby powiedział coś głosem
weekty
do końca życia pewnie aż w aż aż ale
chyba, że powie po prostu nie nie robię
tego. Ostatnio widziałem z jakiegoś
takiego programu stan właśnie no weź
zrób to, powiedz coś tam i oczywiście
jest to bardzo zabawne
i tego się nie da ukryć, że że jest to
zabawne, no bo też gadaliśmy przed
wejściem na antenę, że no ja bym
podejrzewał na początku, że to jest
jednak wzmocnione czymś,
a że on to rzeczywiście robi robi sam,
no bo on jest wokalistą. Tak,
no wiem, ale robi to świetnie i to jest
to jest to jest wspaniałe,
ale wydaje mi się, że no też coś wiem o
takiej klątwie roli, choć jakbym tego
nie nazwał, ale to ile razy szczęść Boże
odpowiada
klątwa właśnie. Czy to jest katolicka
klątwa?
Nie wiem, czy to jest katolicka klątwa.
No ale i też się nie chcę nie chcę
porównywać ojca Jakuba do wekny.
Ojciec polski wekna może w trzeci wekna
trzecim sezonie
polski wekna. Powiedz szczęść Boże
głosem WKM
ćwiczy. Muszę poćwiczyć. Muszę
poćwiczyć. No ale na pewno jest to
pewnego rodzaju no przekleństwo też. No
to tak jak na dotyczy tak samo aktorów
jak dzieci, które potrafią śmieszną
piosenkę albo dowcip opowiedzieć i
później rodzice
jak małpę po prostu. Powiedz ten
No
to prawda.
Powiedz jak Dodo, jak to
ja nie umiem. Ja nie umiem i głosem
wekny też nie umiem. I moi rodzice na
szczęście mi nigdy tego nie robili, za
co jestem im bardzo wdzięczna.
Ale tak pamiętam, pamiętam jak poszliśmy
rozmawiać o tym programie i i przy
pewnej stacji metra w przeciągu pięciu
minut zaczepiły ci cztery osoby. Ja
pamiętam, że czułam się trochę
niezręcznie wtedy tak jakby czułam,
znaczy ty się zachowywałeś fantastycznie
i byłeś bardzo miły i bardzo kulturalny.
A co myślisz, czemu oni go proszą, żeby
powiedział głosem WKN?
Ale ale było mi tak trochę niezręcznie
za ciebie. W sensie wyobrażam sobie jak
bardzo nie chciałabym y być w sytuacji,
gdzie idziesz po ulicy i masz wrażenie,
że to druga osoba patrzy na ciebie i
myśli sobie:
"Wiem kto to jest". Nie, nie wiem co
myśli, ale taką rzecz, którą Lech Dyb
powiedział kiedyś, z którym grałem w w
sonacie, opowiadając o innym aktorze,
który ucieka od tego i nie chce sobie
nie chce się fotografować i jest
niemiły,
że on mówi Lech Dyblik mówi, że
opowiedział jemu: "Przecież oni cię
zatrudniają, dzięki nim masz pracę". I
trochę tak jest, no bo
y
przez to, że ludzie oglądają się,
interesują, podoba im się to, robi to na
nich wrażenie. albo coś im daje. No
oglądają po prostu,
no to ja mam robotę. Więc tak, staram
się mieć pokorę też do tego, że y że to
dzięki nim ja pracuję no pośrednio. Ale
żeby jeszcze wrócić do Stranger Things i
połączyć to z tym, o czym przed sekundą
rozmawialiśmy, ja myślę, że dla mnie to
też jest w pewnym sensie doświadczenie
relaksacyjne, bo to jest świat bez
właśnie tej takiej jakby informacyjnej
kanonady i bez zawodu twórca kontentu,
bez zawodu influencer, czyli jakby
świat, który w pewnym sensie to znowu ja
idealizuje tą przeszłość, bo przecież
tam z kolei było wiele rzeczy bardzo nie
tak, przypomnijmy chociażby dla
porządności, że czas, w którym się
rozgrywa końcówka Stranger Things, a to
kolejna płaszczyzna interpretacyjna, to
jest czas początku pandemii AIDS w
Stanach Zjednoczonych fatalnie
zaopiekowanej przez Regana. Więc kto jak
się zastanawialiśmy przed wejściem kim
jest Wekna czy Bobim Kennedym, może
jednak on jest Reganem? Wiesz, jakby
nigdy nic nie wiadomo. A może, a może, a
może jest Trumpem? Ale chodzi mi o to,
że to jest w pewnym sensie czas
czystości, jeśli chodzi o
autorytety, że to jest czas, w którym
jeszcze twoim autorytetem mógłbyć twój
nauczyciel. Ach, absolutnie, absolutnie,
ale to wydaje mi się, o tym
rozmawialiśmy na początku, że ten świat,
który jest bardzo łatwo zdekodować. Ty
jesteś dobry, on jest zły, to zło jest
tutaj. Ludzie, którzy są przeciwko złym
są dobrzy, a ludzie, którzy są ze złymi
są źli. No i absolutnie to już taki
czas, Boże, jak powiedziałaś teraz o
tych autorytetach w nauczycielach jakiś
odchodzący i tutaj nie umując niczego
nauczycielom, ale w ogóle
w ogóle autorytety to jest coś, czego
się pozbywamy i jest to i dobre i złe,
moim zdaniem, bo bo jest też taka klątwa
autorytetów, że jak już ktoś coś zrobi
super i go poważamy, no to znaczy, że on
ma zawsze rację albo nie można o nim
powiedzieć źle i
też obsesyjne przypisywanie wagi. na
przykład stanowisku to też jest coś
czemu jestem y mam wrażenie z zasady
przeciwna ale jednak
mam takie tęsknotki trochę do do czasów
kiedy było prostsze i
bardzo dużo osób ma takie tęsknotki ale
niektórzy za zbyt prostych rozwiązań
szukają żeby to uskutecznić i mam
wrażenie że to jest problemem takiej
naszej rzeczywistości że lepiej było jak
było jasno powiedziane to teraz
prowadźmy twardo mówimy kto jest kim kto
może kto nie może kto
jest kobietą, kto jest mężczyzną, kto ma
tu robić to, robić tamto. I może właśnie
ta ta tęsknota powoduje, że że ludzie
szukają bardzo prostych odpowiedzi na te
trudne pytania i i będą teraz ustawiać
świat. Ja mam dla cieb
to mam wrażenie, że idziemy w tę stronę.
No bardzo takiego radykalnego
przywracania porządku w takim mówię to
prób. Nazwijmy to próbami. Proszę dla
spokoju mojego dla spokoju mojego ducha
uznajmy, że są to próby przywracania
porządku. Może by
tak może to powiedzmy dla tych, którzy
będą słuchać tutaj cudzysłów się
pojawił. Bardzo
tak pojawił się cudzysłów w głosie. Ale
a propos prostych,
zaczynamy rozmawiać o prawdziwych
potworach. Nie, nie. Właśnie a propos
prostych rozwiązań chciałam powiedzieć,
że rozmowy o prostych, o Boże, o
prawdziwych potworach to sobie zostawmy
albo na po, albo możemy sobie ją też
zostawić na następny odcinek.
No i pytanie mogłoby brzmieć teraz na
przykład, czy to jest moment, w którym
chciałbyś postawić analogową kropkę?
Bardzo bym nie chciał, ale może
powinniśmy ją postawić, aby tylko
rozgrzać apetyty.
Czyli sugerujes, że to jest pierwszy
sezon. Nie, to jest pierwszy. No tak, no
pierwszy sezon.
Jest zdaniu pierwszy odcinek.
To jest pierwszy odcinek. Dobrze,
pierwszy,
ale już wiemy, co będzie naszą gościnią
w kolejnym odcinku. Nie możemy
powiedzieć, mówimy. Wytnijmy to. Po
pierwsze nie mówimy tego, a po drugie
niech się coś sypnie i będzie dł, więc
nie. Ale nie mówimy co? A nie, właśnie
nie wycinajmy,
nie
zobaczycie co pójdzie właśnie z tym, że
Ania mówi, że w nie powiesz kto, ale
będziemy y super tematy poruszać, bo też
przed wejściem tutaj zaczęliśmy już
gadać o o innych rzeczach, które nam się
super kojarzą. Mam nadzieję, że się nie
sypnie i ta osoba tu będzie. To może nie
powiem gościnni,
nie mów
ktoś, bo ostatecznie będzie
osoba gościnna będzie u nas osoba
gościnna. I ta osoba jest bardzo
gościna. Jeżeli będzie ta, jeżeli będzie
a być może pogadamy sami, bo
bo ta osoba powie, że jednak nie
doleciała, bo była śnieżyca i ten nasz
romantyzowany śnieg zmaterializuje się
jako główna przeszkoda. Kto wie? No może
być bardzo różnie,
ale zrobiliśmy to. Zrobiliśmy pierwszy
pierwszy odcinek. y mamy nadzieję, że
będziecie z nami i że będzie się nam
fajnie gadać. Y i że też będziecie gadać
i pisać komentarze i y na pewno będą
super rozmowy następne.
Tak, ja nie mam co do tego żadnych
żadnych wątpliwości. A ja moim w ogóle
osobistym źródłem radości jest też to,
że mam nadzieję, że dzięki temu
podcastowi odkryjecie jaką fascynującą i
wcale nie wyłącznie komediową osobą jest
Michał, który jest
będziemy gadać o poważnych rzeczach.
Zapuszczam brodę do nowego filmu, więc
wyglądam poważnie, przyznaj.
Ale ona rośnie. Ty jesteś z tych osób,
którym rośnie.
No rośnie. To jest prawie, nie wiem,
trzy tygodnie i robi wrażenie.
Mhm. Tego się trzymajmy.
Dobrze. Dobrze. No to w takim razie do
zobaczenia w następnym odcinku. I tylko
przypomnij jeszcze dla dla formalności
na co na co należy czekać.
Ale akcja
podcast Ani Tatarskiej i Michała
Sikorskiego.
To jest Michał Sikorski.
To jest Ania Tatarska. A dla tych,
którzy słuchają, to osoba, która mówi
głosem,
tym głosem
to jest Ania Tatarska, a osoba, która
mówi tym głosem to Michał Sikorski. Ale
akcja w Wok Polska.
Do usłyszenia.